'Ik was gewoon aan het zingen op een scooter' | column Rosa Timmer

Rosa Timmer (34) is journalist en woont samen met haar vriendin in de stad Groningen. Ze schrijft over alles wat haar bezighoudt, van haar nieuwe leven als kersverse lesbi tot de bijzondere band met haar vader.

Foto: Marleen Annema

Foto: Marleen Annema Foto: Marleen Annema

Het is half één ’s nachts geweest als ik een telefoontje krijg. Het is mijn vriendin die ergens in de krochten van Groningen aan het drinken is.

,,Het is belachelijk!’’, is het eerste dat ze roept. Ik hoor iets dat lijkt op het geluid van het dichtschuiven van een deur van een busje.

,,Waar ben jij?’’, zeg ik terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf.

,,Ze nemen me mee naar het bureau, ik zit achterin een ME-bus!’’, roept ze uit. Waarom verbaast mij dit nou weer niks? Mijn vriendin, die op velen overkomt als ‘zen’, zeker in vergelijking met mij, heeft een beschaafdheidshendel die eraf gaat als ze in de buurt van twee bier komt.

Dan gaat haar spraak binnen 20 minuten van een beleefd Femke-Halsema-kaken-op-elkaar-niveau naar het ordinairste viswijf dat je ooit hebt gehoord, is ze op zoek naar alles wat ook maar een beetje niet mag en is ze hem gevlogen als je twee keer met je ogen knippert. Ik vind het niet gek dat haar ouders haar vroeger aan een tuigje uitlieten.

Ze vertelt me dat ze onderweg was naar huis, maar dat ze geen zin had om een taxi te betalen. Met vier wijn en een whisky achter de kiezen in anderhalf uur zag ze vlak voor de deur van haar drinkgelegenheid een deelscooter staan. Geweldig idee, vond ze.

,,Ik was gewoon aan het zingen op de scooter toen de politieauto naast mij stopte’’, briest ze. De politie is niet gek, als zij een scooter op vrijdagnacht met een zingend meisje erop zien, weten zij ook wel hoe laat het is.

Terwijl de dienders haar naar het bureau brengen, gilt zij verder tegen mij in de telefoon.
,,Ik ben een model citizen ja, ik heb nog nooit een boete gehad! Ik moest zelfs mijn rugtas afgeven!’’
Ik zeg haar dat het met de agenten op gehoorafstand misschien beter is om een toontje lager te zingen. Ik vind weinig weerklank. ,,Ze doen alsof ik een crimineel ben.’’

Als ik haar later van het bureau haal (je maakt nog eens wat mee) is ze nog steeds hoogst verontwaardigd. Terwijl ik in de buitenlucht van 2 meter afstand al zowat omval van haar alcoholwalm, beweert ze nog steeds dat ze ,,bijna niet gedronken heeft.’’

In bed smijt ze een papiertje naar mijn hoofd. ,,Dit gaven ze mij!’’ Ze kan haar tranen bijna niet bedwingen. ,,Ik ben zo oneerlijk behandeld!’’

,,Het is een rijontzegging tot vijf uur ’s ochtends’’, zeg ik droog tegen haar. Ik zet er maar een eentje voor. Voor iedereen beter.

Als we even later de boete krijgen, kunnen we er inmiddels om lachen. Die 234 euro heeft ze echt verdiend. We mogen allang blij zijn dat ze geen ongeluk heeft gemaakt.

Een maand later is er een aangetekende brief en vergaat ons het lachen snel. Vanwege haar hoge promillage moet ze verplicht op de cursus alcohol en verkeer. Kosten: 1033 euro.

U bent gewaarschuwd. Een taxi is echt goedkoper.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Leven
Column
menu