Het wordt tijd dat mannen beseffen hoe gevaarlijk vrouwen zijn | column Rosa Timmer

Rosa Timmer (34) is journalist en woont samen met haar vriendin in de stad Groningen. Ze schrijft over alles wat haar bezighoudt, van haar nieuwe leven als kersverse lesbi tot de bijzondere band met haar vader.

Foto: Marleen Annema

Foto: Marleen Annema Foto: Marleen Annema

Gesis. ,,Hey mooi meisje kom eens’’, hoor ik van schuin achter me. Het is schemerend en ik loop door het plantsoen. Ik kijk schichtig om me heen als ik het weer hoor, nu dichterbij en vergezeld van een scheve lach van een man die te vastberaden op me af loopt om mij niet te bedoelen.

,,Ja, wat?’’, zeg ik. ,,Ik wil alleen maar even met je praten’’, zegt hij.

Ik kijk om me heen, een halfdonker plantsoen en mijn blote benen onder mijn sportbroekje.

,,Ik niet met jou’’, zeg ik terwijl ik hard doorloop.

,,Jezus, kapsones’’, zegt de man.

Dit is wat ik niet gemist heb tijdens de coronapandemie: de seksuele intimidatie van jan en alleman. In het café, op straat, in het park, in de sportschool, op klus, op de fiets, voor het stoplicht, op de parkeerplaats, in het zwembad.

Maar we zijn er weer. Langzaam komen we uit onze holen, ook de mensen die daar beter in hadden kunnen blijven.

Het is natuurlijk hartstikke leuk dat alles weer open gaat, maar terug naar hoe het was wil ik niet meer. Daarvoor ben ik hier te lang vrij van geweest. Ik heb geen zin meer om bang te zijn in het donker op straat. Ik heb geen zin meer om de onderkant van mijn jurk naar beneden te drukken als ik in een te drukke kroeg loop, ik heb geen zin meer om met mijn kettingslot om mijn stuur te fietsen, ik heb geen zin meer om een omweg te nemen als ik een groep jongens aan mijn kant van de straat zie.

Ik heb ook geen zin meer in het gebagatelliseer dat vrouwen onderling doen. ,,Dat gebeurt mij ook zo vaak’’, is vaak een argument dat vrouwen gebruiken om aan te geven dat iets niet zo erg is. Dat we het zo normaal vinden, maakt het juist triester.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik fantaseer om de eerste de beste die naar mij sist, al zijn tanden uit zijn bek te slaan. Ik heb zin om de vieze berichtjes de mannen op internet naar mij of mijn vriendinnen sturen, allemaal naar hun vriendinnen en moeders te verzenden of openbaar op een website te zetten.

Misschien moeten we het anders doen. Al die tijd dat we mannen proberen te leren dat hun aanwezigheid in bepaalde ruimtes een onveiligheidsgevoel meebrengt waar ze zich bewust van moeten zijn vanwege hun fysieke overwicht, is misschien verkeerd besteed. Misschien wordt het tijd dat mannen zich realiseren hoe gevaarlijk vrouwen kunnen zijn.

Want, sisser, je weet nooit wie dezelfde fantasieën heeft als ik.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Leven
Persoonlijkheid
menu