Rouwbegeleiding van de keurslager | Biggenjournaal 9

Met twee honden, een poes, vijf hennen, een haan en man Paul woont Janna Zuiderveld op het Friese platteland. Ze begonnen aan een nieuw avontuur: twee biggen grootbrengen om ze uiteindelijk op te eten.

Ook Zussie laat zich steeds beter aaien.

Lees meer over
Persoonlijk

We zijn ver verwijderd geraakt van de natuur. Als Beer morgen een poot breekt, verdwijnt ie niet meteen in de goulash, maar roepen we de hulp in van de dierenarts. We overwogen zelfs tegen verbranden factor 50 op de oude-mannen-oren van Beer te smeren.

Hoe anders was dat vroeger, zeg een paar generaties terug, met huisdieren en kleinvee. De hond lag altijd buiten. Kippen en konijnen werden tegen kersttijd geslacht, het maakte niet uit of daar het lievelingsbeest van dochter- of zoonlief tussen zat.

Ook hovenier Jan, in de 40, weet het nog uit zijn jeugd: ,,Ik ben ermee opgegroeid. Als je kip wilde eten, dan slachtte je er een. Wij hebben nu ook kippen, maar mijn vrouw wil dat niet, een eigen kip slachten. Zij is dat niet gewend.’’

Met een varken bij hem thuis ging het net zo, vertelt Jan. ,,Bij ons werd ie na negen maanden geslacht.’’ Hij herinnert zich nog hoe handig de slachter dat deed: ,,Die zette het varken een emmer op de kop. Dan liep ie achteruit en kon ie zo, hup, de veewagen in.’’

‘Slachten is het minst leuke aan varkens hoeden’

Op ons erf nog geen slachter. Zeven maanden zijn Zussie en Beer nu. Het advies van de vereniging Bonte Bentheimer Landvarken is grofweg slachten (de leeftijd, niet de methode) tussen 8 en 10 maanden; wanneer ze ongeveer 110 kilo wegen. Zorgen maken we ons niet, want óf ze worden hier oud óf we krijgen hulp. Een slager die deelnam aan de voorstelling Slachtvisite heeft ons die aangeboden. Hij stelt voor te helpen bij de slacht en de verwerking ervan. Zal hij met dat laatste geestelijke bijstand bedoelen? De keurslager schrijft dat hij weet dat na het grootbrengen van de varkens het slachten en opeten een groot dilemma is. ‘De slager is vast een goede rouwbegeleider’, appt Bonte Bentheimer-fokster Ria. En ook: ‘Slachten is het minst leuke aan varkens hoeden’.

Even terug naar vroeger. Pauls vader hield wel van een lolletje. De slagerszoon had op een dag een halve varkenskop met een vleeshaak aan het kettinkje van de schuurdeur bevestigd. Zodra je de deur opendeed, kwam het kettinkje strak te staan en stond je plotseling oog in oog met een snoet met één neusgat. Veel liever staat Paul in de knuffelstand. En dat weet Beer inmiddels. Hij gaat er echt voor staan, zo van: masseer me maar.

Reageren? janna.zuiderveld@mediahuisnoord.nl

Volgende keer: Lekkere nek

Nieuws

menu