'Het viel me ineens iets op, een detail dat ik al die tijd over het hoofd had gezien en dat me nu niet zozeer weemoedig, maar juist hoopvol stemde' | column Wieberen Elverdink

Het was in de week tussen kerst en oud en nieuw. Voor de zoveelste opeenvolgende dag waren buiten de straten stil. Het dorp had vakantie, maar vierde dat vooral binnen, schuilend voor de lauwe, aanhoudend natte atmosfeer – ‘zeer mild’, hadden de weersvoorspellers het eufemistisch genoemd. ‘Honds’ was ook een woord.

Wieberen Elverdink.

Wieberen Elverdink.

Lees meer over
Persoonlijk

Ik op mijn beurt schuilde ook, maar dan buiten. Lange passen, capuchon als schild, bestemming geen idee. Ik beende weg voor het geraas op televisie en in de kranten. Voor het gezeur, de meningen, de meningen óver die meningen, het gepolariseer waarin dat steevast uitmondde en, uiteindelijk, de somberte die daarvan kwam en waar je, als je er niet genoeg afstand van hield, zomaar mee besmet kon raken.

Nieuws

menu