De bloederige knie kan er nog wel bij; het voorjaar, de versoepeling en het leven zelve laten sporen na op mijn lichaam | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een stuk huid op de rechterknie is weg geschaafd. Souvenir van een poging om met een zweefduik in de laatste seconde van de wedstrijd een doelpunt te maken. Tevergeefs, want de kopbal was te zacht. Ik stond bovendien buitenspel.

De bloederige en stijve knie kan er nog wel bij. Want ik heb meer wonden en wondjes. Op de rechter elleboog zit een lelijke jaap, nadat ik de huid open haal aan een hoek van de kas, op mijn rug heb ik een dikke schram vanwege een aanraking met dezelfde kas en op de rechterknie is al een korst omdat ik die tegen het open handvat van de kruiwagen aanstoot.

Het voorjaar en de versoepeling laten zo te zeggen hun sporen na, terwijl het leven zelve mijn lichaam evenmin onberoerd laat.

Jongste zoon vroeg of mijn knie pijn deed. Viel mee, liet ik weten, want het vlees daar was al dood, omdat de knie lang geleden open moest, zodat er een roestvrije stalen pen door mijn gebroken scheenbeen kon worden geslagen. Het kuitbeen was toen eveneens finaal doormidden.

Inmiddels beschik ik ook over een tennisarm, een kleine liesbreuk, een rug die zich laat voelen na een dag in de tuin, kan ik niet meer zonder een bril en moet ik elke dag een pil tegen hooikoorts nemen.

Ook de soepelheid is niet meer wat het geweest is. Ik merk het als ik de dag na de voetbaltraining de trap in het buitenkantoor op moet.

Een collega ziet mij bezig en zegt: ,,We hebben ook een lift.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu