De ene dag een terrasje leggen, de volgende dag een volle mand strijkgoed wegwerken. 'Ik ben eigenlijk best een complete man', zeg ik tegen mijn vrouw | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Met een ‘ik kan niet meer’ tik ik de laatste steen in het kleine nieuwe terras in de border. Aangelegd op de plek waar aan het einde van de dag nog volop zon is en waar mijn vrouw dan graag even zit. Tot voor kort met de voeten in het zand, sinds enkele dagen dus op stenen.

Het was een zwaar werkje. Een klus die voor een mens met twee gezonde armen al pittig is en voor een mens met een tennisarm een wurgerij . Vooral omdat er stenen ‘gebikt’ moeten worden.

Maar ik doe veel dingen die niet verstandig zijn met een tennisarm.

Als zij hoofdschuddend mijn van pijn vertrokken gezicht ziet zeg ik: ,,Wat moet ik dan? Er is nog zoveel te doen en er is zo weinig tijd.’’

Er is niet veel waar ik echt trots op ben, maar zo’n terrasje, daar word ik blij van. Het ziet er keurig uit en met het wit van het biksel op het rood van de stenen en de hardhouten balken eromheen en het bankje lijkt het zelfs ‘een beetje net echt Frans’.

De dag erop krijg ik opnieuw een compliment van mijn vrouw.

,,Goed idee om de strijkplank daar neer te zetten.’’

Want ik sta achter de ligbank en kan op die manier strijken én voetbal zien.

Ik denk even na en zeg: ,,Ik ben eigenlijk best een complete man. De ene dag maak ik jou een terrasje en de volgende dag werk ik een volle mand met strijkgoed weg. Dat zie ik weinig andere kerels doen.’’

Ze is echter niet onder de indruk: ,,Klopt, maar dat verwacht ik ook van mijn partner, anders blijf ik er niet eens bij.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu