De gehaktballen zijn op. Gekker kunnen ze me niet krijgen | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De gehaktballen zijn op. Gekker kunnen ze me niet krijgen. Het meisje achter de snackcounter verontschuldigt zich en omdat zij er natuurlijk ook weinig aan kan doen zeg ik ‘jammer, geeft niks’, maar denk ik iets anders.

Het is de tweede thuiswedstrijd van de competitie en blijkbaar heeft de catering in het stadion van FC Groningen iets niet helemaal goed ingeschat. Er komen duizenden noorderlingen voetbal kijken en die willen bier en gehaktbal.

De gehaktbal is cultuur. Er is bijna geen voetbalkantine waar op wedstrijddagen niet vanaf ‘s ochtends een goed gevulde pan op het vuur staat. De geur alleen al is onweerstaanbaar en ik heb die wel eens op zondagochtend om half tien geroken. Meteen zin aan.

Maar net voor je zelf moet spelen is geen goed moment.

Zittend op de tribune wel. Een vette bek hoort bij voetbal. En, zoals jongste zoon daaraan toevoegt, ,, John Deere is mien maark .’’

Ze gedragen zich steeds meer als noorderlingen. De oudste heeft een T-shirt met de tekst ‘Sorry dat ik te laat ben, ik zag een trekker.’ Doorslaand succes op de camping.

We zitten voor het eerst sinds lang weer op de tribune en FC Groningen - SC Heerenveen is een wedstrijd die alles heeft wat we lang hebben moeten missen en ik kijk er niet raar op als de jongste vlak voor de pauze zegt: ,,Ik zou wel een gehaktballetje lusten.’’

Omdat ik toch naar het toilet moet ga ik halen. Waarna ik het meisje even verslagen aan kijk. En twee broodjes frikandel bestel.

Maar de mayo is ook op.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu