'Het ontuchtig benaderen van minderjarigen is in onze dagen ongeveer het ergste wat je kunt doen. Zelfs in het lhbti&c-alfabet ontbreekt de letter p' | column Jean Pierre Rawie

Jean Pierre Rawie.

Jean Pierre Rawie. Foto: Marcel Jurian de Jong

Het zal u niet zijn ontgaan dat de Amerikaanse muzikant Bob Dylan er onlangs door een bejaarde landgenote van is beticht haar in 1965, toen zij 12 was en hij 23, seksueel te hebben misbruikt. Het wekt verwondering dat zij daar niet veel eerder, of bijvoorbeeld toen hem een paar jaar geleden de Nobelprijs werd toegekend, gewag van heeft gemaakt, maar misschien schoot het haar opeens te binnen. Naast ‘geen actieve herinnering’ schijnt er zoiets te bestaan als ‘hervonden herinnering’.

De werkelijke reden van die aangifte is echter waarschijnlijk gelegen in het voor ons ondoorgrondelijke rechtssysteem der Verenigde Staten. Het slechts onder haar initialen bekende slachtoffer deed haar aangifte één dag voordat een wet die het mogelijk maakte verjaarde misdrijven op te rakelen buiten werking zou treden. Een financieel motief mag niet uitgesloten worden.

Het lijkt me schier onmogelijk zo’n aantijging na 56 jaar hard te maken, maar ze hoopt wellicht op een schikking. Tenslotte hebben zijn protest- en andere liederen Dylan steenrijk gemaakt. Het gerucht gaat dat hij de rechten op zijn oeuvre kortelings voor 300 miljoen dollar heeft verkocht.

Iemands reputatie wordt tegenwoordig onherstelbaar geschaad door een dergelijke beschuldiging. Voor een aanzienlijke groep in onze samenleving is zoiets voldoende om de vermeende boosdoener volledig in de ban te doen ( cancelen heet dat geloof ik in het Nederlands). Het meesterwerk J’accuse van filmmaker Roman Polanski werd door boze femineuses op die grond verketterd, ofschoon in zijn geval zelfs het lijdend voorwerp van zijn wellust de zaak wil laten rusten.

Het ontuchtig benaderen van minderjarigen is in onze dagen ongeveer het ergste wat je kunt doen. Zelfs in het lhbti&c-alfabet ontbreekt de letter p, terwijl pedofilie wel degelijk een ‘oriëntatie’ is, waaraan die lui niks kunnen doen. Ruimdenkend zijn is mooi, maar er zijn kennelijk grenzen aan de inclusiviteit.

Daarbij is iedereen vergeten dat zulks veertig, vijftig jaar geleden niet alleen gedoogd werd, doch zelfs aangemoedigd. Met enige regelmaat verscheen het Eerste Kamerlid Edward Brongersma op de tv om te vertellen hoe vormend de omgang met een rijpere heer wel niet was voor een kind. Vooruitstrevende partijen als de PPR wilden de consensuele leeftijd naar 12 jaar verlagen, en niemand vond dat gek.

Ik kwam in die tijd wel eens in het Amsterdamse nachtcafé De Witte Ballon aan de Geldersekade, bij de vaste jongens beter bekend als Sally, naar de vervaarlijke dame die de bar bestierde. Heur echtgenoot, de voormalige beroepsbokser Gerry, vormde de ordedienst.

Dikwijls trof ik daar Herman Brood in gezelschap van één of meer middelbare schoolmeisjes, met wie hij zich al spoedig terugtrok in een voor dat doel per uur te huren bovenkamertje. Ik probeerde die deerntjes, meer uit afgunst dan uit morele overwegingen, op het rechte pad te houden door hun in het oor te fluisteren dat de populaire rocker met een kunstgebit behept was, maar tevergeefs.

Dat een breed gedragen tolerantie bliksemsnel kan omslaan (pedofilie wordt nu door velen kwalijker geacht dan moord), geeft te denken ten aanzien van andere minderheden, die zich vooralsnog onaantastbaar wanen. The times they are a-changing , steeds weer.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu