De uitvaart van een oom werd weer een halve reünie: ‘Gaist ook noar FC Grunnen vanoavend?’ | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We waren koud de kerk binnen, sloten aan in de rij voor de presentielijst, of ik hoorde achter mij een mannenstem: ,, Gaist ook noar FC Grunnen vanoavend ?’’

De uitvaart bleek weer eens een halve reünie. Mede omdat het een oom, ‘Oom Bé’, op leeftijd betrof. Ik pikte mijn ouders en zusje op en we vormden even weer het gezin van vroeger en zagen mensen die we anderhalf jaar geleden voor het laatst hadden gezien, bij het afscheid van een andere oom. Broers van mijn moeder.

We zaten, ook zoals vroeger, op de achterste kerkbank, knikten wat in het rond en mijn moeder deed een ‘wie-is-ook-alweer-wie’ bij de familie van mijn tante. ,, Da’s aine van taant Tekie .’’

Bé was een fijne oom. Rustige man, goed verstand. Zat geen spier kwaad in. Samen kun je veel, bleek zijn credo. Hij las en schreef, hield bijen, maakte muziek, timmerde loodzware vogelhokjes en repareerde koekoeksklokken. Bij één ging dat mis. Het vogeltje zei geen ‘koekoek’, maar vroeg hoe laat het was.

De kerk in Ter Apel is prachtig en wij, katholieken, maken ook iets van een afscheid.

Met wijwater, wierook, orgelspel en koorzang werd mijn oom het hemelse paradijs ingeleid.

We sloten af met een Bijbels maal met soep en vis. Een tante lustte geen haring, maar nam toch. ,,Voor jou. Heb jij extra.’’

Ik kon helaas niet naar FC Groningen. We moesten op verjaardag bij een kennis die zeventig was geworden. ,, Zal aan die denken vanoavend ’’, klonk het achter me toen we weer in de auto stapten.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu