De vrouw des huizes zette een citroenplant tussen mijn benen: ‘Hoe duurzaam wil je het hebben?’ | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het begon hier en daar te kriebelen. Wie of wat mij stak, wellicht de knut, geen idee, maar ik voelde van alles en op steeds meer plekjes jeukte het.

Voor vertrek naar het feestje van de man die 72 was geworden – en niet 70 zoals ik gisteren schreef – voelde een lange broek ineens veel te warm en besloot ik een korte aan te doen.

Een goede keuze, vond ik zelf. De temperatuur bleef die avond heel lang heel aangenaam. Het was zelfs de eerste keer deze zomer dat mijn vrouw en ik in eigen land tot laat buiten konden zitten zonder te vernikkelen van de kou. Tot ik opeens merkte dat ik mezelf al een hele tijd ongemerkt aan de benen zat te krabben.

Dus vroeg ik de vrouw des huizes of ze iets had tegen die mugjederij . Het enige bleek een groene staafje. ,,Ik heb niks om te voorkomen dát je geprikt wordt, wel iets voor áls je geprikt bent.’’

Ik dacht: wat achteraf helpt, helpt ook vooraf en wilde me insmeren, maar het was een heel kleine stift. Geen beginnen aan.

Waarop ze een citroenplant van de tafel pakte en die tussen mijn benen op de grond zette.

,,Wat zullen we nou beleven?’’, vroeg ik,

,,dit is een goed plan?’’

Muggen hielden niet van citroen, dus ja. Bovendien, voegde de gastvrouw er aan toe:

,,Hoe duurzaam wil je het? Niks geen chemisch spultje . Puur natuur.’’

Ik wreef over de blaadjes en daarna over mijn benen. ,,Zo moet dat?’’

Ja hoor, grijnsden de anderen. Het rook wel lekker.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu