Het was een saaie wedstrijd tot Lisa haar stembanden ontdekt | Column Rosa Timmer

Rosa Timmer

Rosa Timmer Foto: Marcel Jurian de Jong

,,Doe het, doe het, DOE HET!’’ Met elke frase die Lisa uitspreekt wordt haar stem harder en scheller. ,,PAK ZE’’, schreeuwt ze naar de tv. We kijken het EK. Niet omdat we van voetbal houden maar omdat dat is wat je doet als Nederland speelt. Het is een saaie wedstrijd tot Lisa haar stembanden weer eens ontdekt.

Ik zou niet willen weten wat de buren ervan denken als ze zo schreeuwt, maar daarom kijken we ook bij háár thuis en niet in mijn appartementencomplex waar de muren dunner zijn dan een tentdoek.

Mijn vrienden zijn haar inmiddels gewend. Ik zette vroeger standaard op de uitnodiging van mijn verjaardagsfeesten: ,,Alleen komen als je het volume van Lisa aankunt.’’ Halverwege de avond barst zij geregeld uit in een hoog gegil danwel gezang of als het erg tegenzit: gehuil. Dat laatste gebeurt mij ook nogal eens, dus daar heb ik geen grote mond over. Het is alleen het aantal decibellen dat het verschil maakt.

Mensen die haar naam niet weten, noemen haar standaard: ,,Het schreeuwmeisje.’’ Het schreeuwmeisje is mijn beste vriendin, ja. Een geweldig leuk schreeuwmeisje, dat wel.

Hoe irritant ik hard geluid normaliter ook vind, zo hard moet ik lachen om haar geroep naar de tv tijdens Nederland-Oostenrijk. Met elke schreeuw begint ze meer op haar veel te vroeg overleden moeder te lijken. De moeder die midden in de nacht patat voor ons bakte, mijn haar op een zondagavond blondeerde zonder dat mijn ouders ervan wisten en die wel door de tv kon springen als ‘die klootzakken’ van het Nederlands elftal niet speelden zoals ze wilde. Ik weet nog wel dat ik een jaar of elf was en gefascineerd staarde naar hoe zij opging in het spel. Ze riep, wat zeg ik, krijste onze jongens naar ieder doelpunt toe. In mijn herinnering zit dat ze eens zo hard opsprong tijdens een doelpunt dat de tv van de wand viel.

Elke keer als ik Lisa hoor juichen, denk ik aan haar moeder. Ze is altijd dichterbij dan we denken. Wat mij betreft schreeuwt ze zo hard dat haar moeder het in de hemel nog kan horen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu