Het oogde leeg en verlaten in en rond de grote testlocatie dus ik vroeg aan de man in het geel: ‘Drok?’ | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We reden om het gebouw heen, geleid door dranghekken en rood-witte linten, naar een man in een geel pak, met een rode pet. Het zag er uit als een plek waar we moesten stoppen voor instructies. Ik deed het raam open.

,,Hier even wachten’’, zei de man. Hij knikte in de richting van een provisorisch aangelegde minirotonde twintig meter verderop, waar een vrouw, gekleed in een blauw outfit, uitleg gaf aan de bestuurder van de auto voor ons.

Wij wachtten. Logisch. Afstand houden bleef het devies, zelfs al zaten alle bezoekers in de auto en zelfs al oogde het leeg en verlaten in en rond de grote testlocatie. Het was tien over drie, het was een zomerse dag, wat kon kloppen want het was nog zomer en achter mij stond nog een voertuig.

De man in het geel keek zwijgend naar de dingen die even verderop gebeurden en ik keek mee. Om wat te doen te hebben en omdat ik de stilte ook zowat vond, vroeg ik: ,, Drok ?’’

Nee, ze hadden het niet drok gehad. Het was heel rustig zelfs, klonk het. Drie auto’s, zoals nu, bleek de hele dag nog niet voorgekomen.

Waarop ik opperde dat er dus ‘dikke paniek’ was nu, met drie auto’s in één keer.

Hij vertrok geen spier: ,, Wie kinnen t nait aan. Gekkenbourel. Ik heb net béld. Ik wil der twai man bie hebben .’’

Wij lachten en hij knikte naar voren. Doorrijden naar de vrouw in het blauw bij de minirotonde.

Ik knikte terug: ,, S taarkte. ’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu