Ik ben de gang aan het schilderen, jongste zoon komt zijn kamer uit en vraagt: ‘Moet dat?’ | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De gang ligt vol met lakens, ter hoogte van het washok staat een emmer muurverf en ik ben met een kwast bezig de randen van de muren ‘af te zetten’. Het is zaterdagochtend, een uur of elf en er gaat een deur open. De jongste stapt uit zijn kamer, kijkt rond, ziet mij en vraagt: ,,Moet dat?’’

Ja. Ik lig ook liever op de bank met een boek op schoot, kat naast me, borreltje en schoteltje met worst op tafel en voetbal of Formule 1 op de tv. Maar soms moet er wel eens wat gebeuren.

Toegegeven, toen ik de leeftijd van mijn zoons had zag ik het werk ook niet. Ik liet me als tiener alles aanleunen. Koken deed ik niet, afwassen niet, evenmin als de wc schoonmaken of stofzuigen.

Net als kleren wassen, strijken en broodtrommels maken; het werd gewoon geregeld. Je dacht er niet eens bij na wie dat deed.

Maar met op de bank liggen komt er niks ‘uit het stro’ en er is een deadline. Muren en kozijnen móeten een nieuwe laag hebben, voor de nieuwe vloer komt. Want ondanks dekbedden, hoeslakens en spreien: knoeien is onontkoombaar.

Op zich niet zo erg, maar het gevaar bestaat dat jij, of iemand anders, de gemorste spetters door het hele huis loopt.

Als ik klaar ben, het hele gezin is inmiddels uithuizig, ga ik douchen en zet een berichtje in de groepsapp. De strekking: iedereen bij thuiskomst door de voordeur en NIET DOOR DE ACHTERDEUR, want daar ligt shit, of in goed Gronings: vaarfbourel .

Ze kwamen één voor één door de achterdeur.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu