Ik probeer me voor te stellen hoe het voelt als twee mensen een molotovcocktail bij je naar binnen gooien, met als overduidelijke doel jou en je partner te doden | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Wat zo’n aanslag met je doet. Het besef komt echt binnen als de secretaris van de NVJ en onze hoofdredacteur het kwalificeren als ‘een poging tot moord’. Wat het ook gewoon is. Sindsdien probeer ik me voor te stellen hoe het moet voelen als twee mensen een molotovcocktail bij je naar binnen gooien, met als overduidelijke doel jou en je partner te doden.

Het lukt niet.

We zijn er ook in Nederland zo ver mee heen dat niet de mensen waarover Willem Groeneveld schrijft een probleem hebben, maar Willem Groeneveld. Terwijl hij zijn werk doet, als journalist en aan de kaak stelt wat aan de kaak gesteld moet worden. Want een vrije pers is één van de controle-organen in een democratie.

Willem is een collega, al durf ik me nauwelijks journalist te noemen. Ik schrijf stukjes in de categorie ‘fluitjepoeptralala’. Het grootste gevaar dat ik loop is dat mijn vrouw de krant leest en boos zegt: ,,Klopt niet. Ik heb geen agenda meer. Hoe kun je dat schrijven?’’

Hij neemt op stadsblog Sikkom huisjesmelkers en wappies de maat en iedereen die een loopje neemt met de grondbeginselen van de vrije wereld die Nederland nog steeds is .

Wat het lastig maakt is dat de mensen waar hij over schrijft niet altijd met rede begaafde wezens zijn, het gaat al snel over tot intimidatie en dreiging.

Hoe hij en zijn vriendin zich voelen weet ik niet, maar Willem is een held. Zonder mensen als hij is het bijna onmogelijk om ons land leefbaar te houden.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu