Kan onze vaccinatiegraad nog een duwtje van Gregory Sedoc gebruiken? Niemand die zo bevlogen laat zien hoe we de eindstreep halen | column Ernst Slagter

Oké, de volgende Zomerspelen zijn pas over drie jaar. Maar alsjeblieft zeg: zo lang moeten we het op televisie toch hopelijk niet zonder de bevlogen NOS-analist Gregory Sedoc doen?

Ernst Slagter.

Ernst Slagter. Foto: DVHN

De gedrevenheid zit in de genen. Vader Roy was in 1974 de eerste Nederlandse hink-stap-springer die de zestien-meter-grens bedwong. Hij coachte later zijn zoons Randy, Jermaine, Gregory en Valéry, die net als senior de atletiek ingingen. Zo vader, zo zoons.

Valéry werd uiteindelijk profvoetballer bij FC Groningen. Hij heeft nu zijn eigen voetbalschool in Groningen en woont nog steeds in het Noorden. Ik belde hem. Hoe het er vroeger aan toe ging in huize Sedoc. Tijdens het avondeten, bijvoorbeeld.

Stomme vraag. Eten was eten, zei Valéry – net als zijn broers van Surinaamse afkomst – lachend door de telefoon. Maar als het bord leeg was, kwamen de knikkers tevoorschijn.

Het was de tijd van de titanenstrijd tussen Ben Johnson en Carl Lewis op de 100 meter, het koningsnummer. Lewis was bij de Sedocs de loden knikker. Die passeerde na een stroeve start de ene knikker na de andere. Net als Lewis.

Toen begon het dus al. Je ziet het bijna voor je. Randy, Jermaine, Gregory en Valéry op hun knieën op de grond. De knikkers liggen klaar voor de race, terwijl de kruidige bami nog heerlijk nageurt in de woonkamer. Marble Mania , maar dan zonder camera’s en Jack van Gelder.

We genieten dankzij Gregory Sedoc nog net iets meer van de atleten op de Spelen. Hij legt uit waarom we juichen voor Sifan Hassan en Femke Bol. Sterker nog: hij laat ons met zijn aanstekelijke enthousiasme geen keuze.

Kan onze vaccinatiegraad eigenlijk nog een duwtje gebruiken? Ik ken iemand die vanaf maandag tijd over heeft. Niemand die zo bevlogen laat zien hoe we de eindstreep halen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu