Na mij geen zondvloed | column Eric Nederkoorn

Eric Nederkoorn

Eric Nederkoorn Foto: Nienke Maat

Ik bel Bert Middel, dijkgraaf van waterschap Noorderzijlvest. Een waterhoofd dus, opererend in Groningen, Drenthe en Friesland. Pas verscheen dat mondiale klimaatrapport vol snikhitte, plensperiodes en een zeespiegelstijging zo hoog als een rijtjeshuis. Wil Middel met mij naar het kwetsbaarste punt in Groningen? Ik ben benieuwd, en bevreesd voor het welzijn van mijn en ieders kinderen, kleinkinderen en alles erna.

Voorspelbaar als de zonsondergang visten sceptici wat duistere wetenschappers op om dat rapport af te knallen. Leuk en aardig, vonden politici, maar ingrijpen moest ‘wel betaalbaar’ blijven. Alsof mensenlevens niet onbetaalbaar zijn. En net nu het IOC dit onderdeel heeft geschrapt, wil de heer Rutte ‘olympisch kampioen klimaataanpak’ worden. Zullen woorden daden worden? Je kunt je kop in het zand blijven steken tot je er door al dat water niet meer bij kunt.

Bert Middel zegt allerhartelijkst toe. Oud vak, dijkgraaf. Wel nieuwe stijl, met ervaren bestuurders, zoals Middel: gemeenteraad, parlement en burgemeestersketting, allemaal gedaan. Eerder waren het pure waterfreaks, typeert hij. „Mijn voorganger zei bij zijn afscheid dat je hem voor een dijk wakker kon maken.” Lachend: „Nou, mij kun je voor veel wakker maken...”

We rijden de provincie in, Middel stuurt. „Ik kan het niet zeggen.” Wat niet? „Dat kwetsbaarste punt. Kwetsbare punten pakken we aan.” Middel wil naar Delfzijl, naar de versterkte dijk. Bestuurderstrots gebiedt hem resultaat te tonen. „20 meter hoog!”, zegt hij als we bovenop staan en ik 10 heb gegokt. Hij belt een kenner. „20 meter breed!”, zegt hij dan. „10 hoog, sorry.” Hadden we deze dijk verwaarloosd, legt hij uit, dan was bij een zware noorderstorm alles tot aan het UMCG in Groningen ondergelopen. Al het vee verzopen. „Vreselijk wat net in Limburg is gebeurd, maar sinds 1953 is er niemand overleden door een overstroming.” Het is goed voor elkaar. Maar toch. Limburg. Voor elkaar of niet.

De dijk is imposant. Die kan tegen een golfje. We rijden terug via Woltersum, waar de schepen op dakhoogte langs de polderhuizen door het Eemskanaal varen. Woltersum liep in 2012 bijna onder. We klimmen naar de oever. Middel vertelt over de stalen damwanden die het gebied nu beschermen. Hij lag erover in de clinch met de NAM. „Die betaalde alsnog mee.” Onderweg naar Woltersum heeft hij de Onlanden al aangehaald, onder Groningen, 2000 hectare natuur én waterberging, voor als het water niet van de zee komt maar van onderen. „Voor de opening van een kleiner project in de Randstad trommelden ze Máxima op. Poppenkast. Wij zijn gewoon begonnen.” En neem gemaal De Waterwolf bij Electra, dat 80 procent van het wateroverschot de Waddenzee inhelpt. Of het laten meanderen van de beken die zo meer water opvangen. De actuele ophoging rond het Lauwersmeer. We beseffen niet met welke tovertrucs de waterschappen ons droog houden. Knap werk. Voor nu. Mijn tijd zal het zeker duren. Maar na mij liever geen zondvloed. En daar ben ik niet gerust op. Ondanks Middel.

eric.nederkoorn@dvhn.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu