Ook wij zijn 'curling-ouders', met onze kinderen als zware stenen glijdend over het ijs des levens, terwijl wij met zweet op de rug oneffenheden uit de weg vegen | Column Herman Sandman

Portret Herman Sandman

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik vroeg of jongste zoon wist welke bus hij moest nemen om de schoolboeken te halen. De jongen mompelde het lijnnummer. ,,Grappig ja’’, zei ik, ,,er is maar één lijn. Ik bedoel: HOE LAAT?’’

,,Eh, weuknie. Ik kijk.’’

Het duurde even voor ik de juiste tijd door kreeg. Hij lag nog in bed en ik was er niet gerust op. ,,Jij houdt dat zelf in de gaten?’’

Hij zei ‘ja’, maar mijn hersenen vertaalden dat onmiddellijk als:

‘nee natuurlijk niet, ik word een kwartier voor de bus langskomt wakker, wil snel aankleden, maar kan niks vinden, wil snel tanden poetsen, maar tandenborstel is weg, kan geen extra tas vinden, sjees op de fiets naar de halte en bel even later met jou of je me toch niet kunt brengen, want ik zie de bus nét wegrijden’.

Heel veel tijd om me daarom te bekommeren heb ik echter niet, want we krijgen een nieuwe vloer en eerst moeten plafond, muren en kozijnen in de gang geschilderd worden.

Bovendien is het tijd om ze los te laten. Ook wij zijn ‘curling-ouders’, met onze kinderen als zware stenen glijdend over het ijs des levens, terwijl wij met zweet op de rug oneffenheden uit de weg vegen.

Loslaten lukt echter nog niet. Ik check een keer of wat of hij wakker is, vraag of hij echt alles heeft en zeg dat als er te veel boeken zijn hij moet appen, kom ik hem halen.

,,Maar het is twintig minuten rijden. Dus als je hebt geappt niet binnen vijf minuten berichtjes sturen met #fail, #waarblijfje #loser, of #helpikwilan dereouders.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu