Peter R. de Vries kwam tien minuten voor de uitzending van RTL Boulevard langs in de kleedkamer waar ik nerveus zat te zijn | column Rosa Timmer

Van de families voor wie hij gerechtigheid zocht, tot het hartverscheurende verdriet van zijn partner aan wie hij honderden liefdesbriefjes schreef. Het gemis dat Peter R. de Vries achterlaat is doorklievend.

Rosa Timmer.

Rosa Timmer. Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik stond niet in de eervolle, ontroerend lange rij van mensen voor zijn kist in Carré. Achteraf vind ik dat ik daar misschien wel had moeten zijn. Dat komt hierdoor.

Ik was ooit bij RTL Boulevard om te vertellen over een aanranding en hoe de politie daarmee omging. Het ging over de verplichte twee weken bedenktijd die de politie oplegde bij aangifte van een zedendelict. Een slechte zaak, want wie een zedenslachtoffer ontmoedigt om aangifte te doen, behaalt meestal wel zijn doel.

Peter R. kwam tien minuten voor de uitzending langs in de kleedkamer waar ik nerveus zat te zijn. Hij maakte een praatje terwijl hij zijn kraakwitte blouse aantrok en zijn haren in de spiegel gladstreek. Niet specifiek geïnteresseerd in mij.

Hoogst verrast was ik dan ook toen hij aan de Boulevard-desk werkelijk álles van mijn zaak bleek te weten, en nog meer van hoe het over het algemeen gesteld was met de behandeling van zedenzaken. Hij had er een term bij bedacht die ik daarna nooit meer ben vergeten. Hij noemde de politie een: ‘afpoeierloket’.

Hoe zenuwachtig ik ook was, hoe pathetisch ik daar bij die desk stond, op dat moment kwam er een kleine glimlach op mijn gezicht. Het was het gevoel dat er iemand voor mij en voor zoveel anderen opkwam.

Dat was Peter R.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns
menu