DVHN commentaar | Provincies en gemeenten moeten meer opvangplekken en huisvesting vinden voor uitgeprocedeerde asielzoekers. De woningcrisis gaat nu echt iedereen aan

De opvangcrisis onderstreept vooral dat de woningcrisis iedereen aangaat en het nieuwe kabinet haast moet maken met het zoeken naar oplossingen.

In Amsterdam heeft defensie een deel van het Marineterrein in Amsterdam beschikbaar gesteld als noodopvanglocatie voor evacués uit Afghanistan.

In Amsterdam heeft defensie een deel van het Marineterrein in Amsterdam beschikbaar gesteld als noodopvanglocatie voor evacués uit Afghanistan. Foto: Ramon van Flymen

Opmerkelijk: er komen circa 1700 Afghanen onze kant op en meteen hebben we te maken met een opvangcrisis. De opvangcapaciteit van het COA staat zelfs zó onder druk dat minister Ollongren (Binnenlandse Zaken) en staatssecretaris Broekers-Knol (asiel) vorige week provincies en gemeenten opriepen om te helpen bij het vinden van meer opvangplekken en (tijdelijke) huisvesting voor vergunninghouders.

Het toewijzen van woningen aan statushouders leidt altijd tot spanningen. Dat weet ook de Drentse commissaris van de Koning, Jetta Klijnsma, die heeft aangegeven zo snel mogelijk met burgemeesters te gaan kijken hoeveel woonruimte Drenthe beschikbaar heeft voor deze groep. Dat zal niet veel zijn, gezien de enorme krapte op de woningmarkt en dat is precies de reden waarom de weerstand nu, begrijpelijkerwijs, nog groter is dan normaal.

Voor de zoveelste keer bijt het negatieve asielbeleid van Nederland zichzelf hier lelijk in de eigen staart. Want het zijn vooral politieke beslissingen die ten grondslag liggen aan de nieuwe opvangcrisis, niet de recent geëvacueerde Afghanen.

Door bezuinigingen en te weinig personeel stapelden de asielaanvragen zich bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) op en moesten mensen jarenlang wachten op afhandeling van hun procedure. De eerste prioriteit lag bij het zo snel mogelijk terugsturen van zogenaamde veiligelanders. Nu de kansrijke gevallen eindelijk aan de beurt zijn, stijgt het aantal mensen dat in Nederland mag blijven en een huis nodig heeft opeens wel erg snel. En dat terwijl er helemaal geen huizen zijn.

Gevolg is dat er momenteel ongeveer 11.000 statushouders in asielzoekerscentra wachten op een beschikbare woning, de meeste al langer dan een jaar. Allemaal mensen die helemaal niet meer in de opvang thuishoren, en op deze manier geen kans krijgen om fatsoenlijk te integreren en participeren, zoals wij dat zo graag zien van onze nieuwkomers.

Het is dus in het belang van ons allemaal om deze mensen huisvesting te bieden, hoe cru de situatie ook is voor de vele starters, studenten en jonge gezinnen die óók naarstig op zoek zijn naar woonruimte. De opvangcrisis onderstreept maar weer dat de woningcrisis iedereen aangaat en het nieuwe kabinet haast moet maken met het zoeken naar oplossingen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Commentaar
menu