DVHN commentaar | Misschien moeten we ons minder fixeren op het dagelijkse medaillelijstje en meer oog hebben voor al die topprestaties die op de Olympische Spelen worden geleverd

Kira Toussaint omhelst een Amerikaanse tegenstander na de finale 100 meter rugslag (vrouwen), waarin ze als zevende eindigde.

Kira Toussaint omhelst een Amerikaanse tegenstander na de finale 100 meter rugslag (vrouwen), waarin ze als zevende eindigde. ANP ROBIN VAN LONKHUIJSEN

Nederlandse topsporters doen hun stinkende best om bij de Olympische Spelen het beste uit zichzelf te halen. De omstandigheden waaronder ze moeten presteren, zijn allesbehalve ideaal. Corona drukt een zwaar stempel op de Spelen. Vier sporters en twee begeleiders zitten vanwege een postitieve coronatest opgehokt in een quarantainehotel.

De angst om corona op te lopen is groot en leidt ontzettend af. Het ontbreken van publiek maken deze Olympische Spelen tot een gemankeerd schouwspel. Prestaties krijgen pas echt glans als sporters onder gejuich en met een enthousiast publiek het strijdperk verlaten.

Alleen al om het gemis van publiek, de surrealistische behandeling die de sporters in het totaal afgeschermde Olympische dorp ten deel valt en de coronastress, verdienen de sporters respect. De angst om corona op te lopen is zo groot dat de Nederlandse roeiers al worden weggekeken, omdat ze te maken hadden met een coronageval.

Van een sportfeest is geen enkele sprake meer. Het evenement is sfeerloos. De sporters proberen zich zo goed en zo kwaad te focussen op datgene waar ze jarenlang voor hebben getraind. Een uitzonderlijke prestatie neerzetten met als droom en beloning een Olympische medaille.

Onder de gegeven omstandigheden is dat razend knap. Duizenden kilometers verderop kijkt Nederland hoe onze topsporters het er vanaf brengen. Vooraf zijn weddenschappen gesloten over het aantal medailles dat Team NL wel even in Tokio zal ophalen. De verwachtingen zijn hooggespannen.

Iedere dag wordt in televisie-uitzendingen en in de krant de balans opgemaakt. Daar hebben we de medaillespiegel voor. Een top tien van landen met de meeste gouden medailles waar Nederland dicht op moet zitten. Met minder neemt dat piepkleine landje op de wereldkaart geen genoegen. De Spelen zijn nog geen week aan de gang of de teleurstelling over het nog ontbreken van een gouden plak klinkt alweer flink door.

Dat zegt iets over de manier waarop sport thuis op de bank door velen wordt beleefd. Wie geen medaille wint, is een verliezer. Hoe prachtig was het om triatlonatlete Rachel Klamer juichend als vierde over de finish te zien komen. Of te horen hoe zwemster Kira Toussaint had genoten van de finale rugslag 100 meter waar ze zevende werd. Absolute topprestaties die interessanter zijn dan de fixatie op het dagelijkse medaillelijstje.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Commentaar
menu