De muziek uit de slaapkamer van zoons klinkt steeds luider. Iemand zingt over ‘poenie’. Het is ‘poenie’ voor en ‘poenie’ na. Hij eet het zelfs, als ik het goed begrijp | column Herman Sandman

Herman Sandman

Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik ben thuis en zoons zijn thuis. Het is half tien in de ochtend en vanuit het slaapkamergedeelte klinkt muziek. Ze maken zich klaar om de deur uit te gaan. Naar school, hoop ik. Het volume gaat steeds hoger en ik hoor iemand gekweld zingen over poenie . Het is poenie voor en poenie na. De man is er overduidelijk door geobsedeerd. Hij eet het zelfs, als ik het goed begrijp.