Wie in Meeden woont heeft vette pech, kopte de krant. Wellicht, maar niet door de windmolen als gifmenger | Opinie

Windpark Meeden vanuit de lucht Foto DVHN Louis van Kelckhoven

De energietransitie is voor ons allemaal een enorme opgave. We zijn met z’n allen echte energieslurpers, gebruiken overal energie voor die voor meer dan 80 procent wordt opgewekt uit fossiele brandstoffen. Gelukkig voor onze regio wordt de gaswinning in Groningen stilgelegd, maar dan moeten we op andere manieren voldoende energie opwekken om in onze energieverslaving te voorzien.

Zonnepanelen en windmolens leveren nu nog lang niet genoeg om onze behoefte te bevredigen, daar is veel meer voor nodig. Maar daar horen, naast andere vormen van fossielvrije energie, zeker ook meer windmolens en zonneparken bij.

Geen modelproject

Het windpark N33 bij Meeden verdient, zo is duidelijk, zeker niet het predicaat modelproject. Veel is daar fout gegaan. Maar het is niet zo, zoals Louis van Kelckhoven op 6 februari 2021 laat optekenen in de weekendbijlage van het Dagblad van het Noorden , dat er chemische reacties plaatsvinden in het zog van de molen. Daar is geen enkel onderzoek of ander feit over bekend, zoals de journalist ook zelf had kunnen uitzoeken als hij Google Scholar had gebruikt om dit te checken.

Gelukkig stond in dezelfde krant, elders op pagina 4, een kort artikel van dezelfde journalist waarin het RIVM de vermoedens over ‘giftige lucht’ door windmolens volledig weerspreekt. Maar waarom het dan alsnog in het grote weekendverhaal is blijven staan, is ons onduidelijk.

Gevaarlijke situaties

In de huidige wereld, waarin mogendheden die uit zijn op chaos er alles aan doen om burgers te beïnvloeden, leveren nepnieuws en desinformatie gevaarlijke situaties op. Juist in deze tijd moet de krant daarom een baken van betrouwbare informatie zijn. Windpark N33 had anders ingericht moeten worden, de participatie, die noodzakelijk is voor draagvlak van de omwonenden, is achterwege gebleven. Als gevolg zijn er al verschillende protesten rondom dit windmolenpark geweest, die helaas vaak behoorlijk onbehoorlijk waren, inclusief bedreigingen, hakenkruizen en het verspreiden van asbest.

Indianenverhaal

Tegen deze achtergrond heb je als krant en als journalist ook een maatschappelijke verantwoordelijkheid om te controleren of beweringen die worden gedaan eigenlijk überhaupt wel kunnen kloppen, zeker in een gevoelig dossier zoals windmolenpark N33. Het Dagblad en Van Kelckhoven hadden de betreffende passage niet elders in de krant in twijfel moeten trekken, maar het indianenverhaal van luchtkwaliteit gewoon moeten weglaten in het oorspronkelijke stuk.

Wij doen veel onderzoek naar windmolens, onder andere naar laagfrequent geluid en hoe we dat kunnen voorkomen. Willen we energie blijven gebruiken in de hoeveelheden die we nu doen, dan zullen we alle zeilen bij moeten zetten om klimaatverandering tegen te gaan.

Waar dan wel

Voor draagvlak is participatie van omwonenden essentieel, we begrijpen dat niemand staat te springen om een windmolen in de achtertuin geplaatst te krijgen. Maar we zullen ze ergens neer moeten zetten. Tegenstanders geven meestal alleen maar argumenten waarom windmolens, onder het mom van landschapsvervuiling, niet op een bepaalde plek kunnen worden ontwikkeld. Maar ze geven nooit aan waar volgens hen dan wel windmolens zouden kunnen komen.

Als je helemaal geen windmolens wilt, nergens niet, dan moet je ook bereid zijn om van het elektriciteitsnet af te gaan en je eigen energiegebruik drastisch te verminderen, maar dat horen we nooit in deze discussie.


Wim Elving is lector duurzaamheidscommunicatie en Gerard Schepers is lector Windenergie. Beiden werken bij EnTranCe, Centre of Expertise | Energy van de Hanzehogeschool Groningen

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen
menu