Ziekenhuis OZG door deal met PowerField in de armen van commercie geduwd en het unieke Oldambtster landschap wordt vermarkt: 'Onoorbaar en amoreel' | opinie

Het Ommelander Ziekenhuis Groningen (OZG). Foto: OZG

Harm Evert Waalkens maakt zich zorgen over de op handen zijnde deal tussen PowerField en het OZG. Volgens hem is de zorg een collectieve publieke voorziening en het landschap te kwetsbaar om te vermarkten.

Kort geleden ontstond het onzalige idee om een groot zonnepark aan te leggen langs de A7 tussen Winschoten en Nieuweschans, en een deel van de opbrengsten in het Ommelander Ziekenhuis Groningen (OZG) te stoppen. Dubbele winst voor PowerField en het Ziekenhuis in Scheemda is het adagium.

Met alle respect voor de directie van het OZG die uit arren moede, op zoek naar een duurzaam financieel perspectief, uiteindelijk uitkomt bij een deal met PowerField.

Onder de huidige regelgeving is de zorg op een onverantwoorde manier in private handen gesteld van grote zorgverzekeraars. De zorgverzekeraars, die nog onder toezicht staan van de overheid, hebben ‘bijna’ de vrije hand in de financiering van de zorg. Misschien willen ze wel bijspringen, ook bij het OZG, maar worden dan geconfronteerd met de wet op de marktwerking, want het OZG is een onderdeel van die ‘zorgmarkt’.

Zorg is geen markt

Mijn stelling is dat zorg geen markt is maar een collectieve publieke voorziening.

Het Streekziekenhuis is mij lief en een belangrijke voorziening in de regio. De samenwerking met het UMCG is van onschatbare waarde voor het leveren van zorg over de volle breedte.

Het morele dilemma is dat we het OZG in de huidige constellatie willens en wetens in de armen van een winst gedreven organisatie duwen. Dit kan niet en zou niet moeten mogen, het is niet oorbaar en amoreel. Verantwoordelijke publieke partijen, zowel landelijk als regionaal, moeten hier op geen enkele manier de zorg verder de marktwerking in duwen.

‘Tom Poes, verzin een list’

Met deze argumentatie hebben we het OZG niet gered. Dat begrijp ik ook als geen ander. Vandaar mijn oproep: zoek verder en zoals Ollie B. Bommel placht te zeggen, „Tom Poes, verzin een list.”

Het tweede morele dilemma is de aanspraak op het landschap in de transitie naar duurzame energie. We begrijpen allemaal dat de omschakeling naar duurzame energie een impact heeft op het landschap, door het plaatsen van joekels van windmolens en zonnepanelen.

Deze transitie naar duurzame energie is onvermijdelijk, en niet alleen vanwege de klimaatverandering. Het is aan de verantwoordelijke politici en bestuurders om strenge eisen te stellen aan energiebesparing, het plaatsen van windmolens en vergunnen van zonnevelden. Het plaatsen van een kassa bij het landschap en daarmee de ruimte te gebruiken als ‘melkkoe’ is eveneens onoorbaar en amoreel. Het landschap is van niemand en dus van iedereen.

Kwetsbare landschap beschermen

De ruimtelijke ordening is niet alleen een instrument om economische actoren te faciliteren, maar ook bedoeld om de unieke en kwetsbare kwaliteiten van het landschap te beschermen.

Wij zijn trots op ons Oldambtster landschap en als echte Oldambtsters koesteren we onze Graanrepubliek. Dit unieke landschap als onderdeel van onze omgeving vraagt om een stevig tegengeluid.

Dit is dus het tweede morele dilemma: het vermarkten van onze omgeving. Dat kan en mag geen werkelijkheid worden. Deze twee zware morele dilemma’s drukken ons met de neus op de brede verantwoordelijkheid van ons rentmeesterschap.

Sta op en wordt wakker.

Harm Evert Waalkens is oud-Kamerlid (PvdA), oud-wethouder in de voormalige gemeente De Marne, en bezorgde Oldambtster

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
menu