Lysette van Geel (‘Groetjes uit Zeerijp’): Kinderen uit het aardbevingsgebied weten heel goed wat ze willen. Laat er iemand opstaan die ze wat vraagt | opinie

Kinderboekenschrijver Lysette van Geel op bezoek bij de basisschool in Zeerijp die de inspiratie vormde voor haar boek. foto: Jan Willem van Vliet

Als het herstellen van vertrouwen een aandachtspunt wordt van het nieuwe kabinet, moeten de kinderen uit het aardbevingsgebied uit de vergeethoek worden gehaald, stelt kinderboekenschrijver Lysette van Geel.
Lees meer over
Opinie

Hoe is het voor kinderen om in een aardbevingsgebied te wonen? En waar hebben ze behoefte aan? Hoe worden ze betrokken bij het beleid en hoe zorgt de overheid ervoor dat ze vertrouwen houden in Den Haag?

Ik heb gezocht, maar hoe gek het ook klinkt: er lijkt amper onderzoek te zijn gedaan naar de behoeftes van kinderen en jongeren die in het aardbevingsgebied wonen.

De Kinderombudsman heeft zich erover uitgesproken en vanuit onder andere de RUG verscheen in 2019 het kwalitatieve onderzoek ‘Een veilig huis een veilig thuis?’ Dat laatste werd gedaan onder 49 kinderen en jongeren en staat vol mooie aanknopingspunten. Maar daarna bleef het angstvallig stil.

Blinde vlek

Laat een ding duidelijk zijn: ik heb het niet over de verantwoordelijkheid van de ouders. Dit gaat over de overheden die verantwoordelijk zijn voor het beleid. Zij hebben een blinde vlek.

Terwijl het zelfs is vastgelegd in de wet: artikel drie van het Verdrag voor de Rechten van het Kind. Nederland heeft dat ondertekend. In dat artikel staat dat als er maatregelen worden genomen waar kinderen mee te maken krijgen, het belang van kinderen voorop moet staan. Maar hoe weet je wat het belang van een kind is als je het nooit goed hebt gemeten of onderzocht?

Vanwege mijn werk kom ik in contact met kinderen in het aardbevingsgebied. Ze zijn energiek, veerkrachtig en dol op de plek waar ze wonen. Een deel staat aan de vooravond van een tijdelijke verhuizing omdat hun eigen huis verstevigd moet worden.

‘Kunnen mijn schapen mee?’

Na even rondvragen bleek geen van de kinderen te zijn gevraagd wat voor hen belangrijk is als ze naar een tijdelijke nieuwe woning moeten. ‘Kunnen mijn schapen mee?’ en ‘Past mijn hond in het huis?’ en ‘Is daar een kamer waar je rustig huiswerk kan maken?’ en ‘Hoe lang gaat dat duren?’ – dat soort vragen zingen rond. Een andere groep achter reageerde op de opmerkingen van zijn klasgenoten: ‘Wat ze allemaal beloven klopt toch nooit, ze houden zich niet aan hun woord.’

Als het herstellen van vertrouwen een aandachtspunt wordt van het nieuwe kabinet, moeten ze deze kinderen uit de vergeethoek halen. Als kinderen niet gehoord worden, en hun belangen niet kenbaar betrokken worden bij overheidsbeslissingen, komt er een generatie Nederlanders aan die al voor hun achttiende het vertrouwen kwijt is in Den Haag.

Deze kinderen weten heel goed wat ze willen. Laat er iemand opstaan die ze wat vraagt.

Lysette van Geel is kinderboekenschrijver/journalist. Onlangs verscheen van haar hand ‘Groetjes uit Zeerijp’, een kinderboek over de gevolgen van de aardbevingen in Groningen

Nieuws

Meest gelezen

menu