Een kerstpakket met de allergoedkoopste fabrieksappelmoes, tomatenblokjes en witte spaghetti. Met een geldbedrag of bon hadden de minima zich tenminste gerespecteerd gevoeld | opinie

Kerst050 brengt kerstpakketten rond bij minima in Groningen, 21 december 2021. Foto: Nienke Maat

Saskia Sterkman kreeg als Stadjerspashouder een kerstpakket van Kerst050, maar haar blijdschap sloeg al snel om in boosheid. Volgens haar is er totaal niet geluisterd naar wat nodig is.
Lees meer over
Opinie

Kerstpakketten: voor veel werkenden een extraatje naast de dertiende maand. In het verleden gevuld met levensmiddelen, drank en bonbonnières, tegenwoordig vaker met een cadeau naar keuze: een artikel of een waardebon. Zodat het geld wordt besteed aan iets dat de ontvanger écht blij maakt en bovendien verspilling en verspulling wordt tegengegaan.

Van een dertiende maand kunnen de meeste Stadjerspashouders – werkend en niet werkend – alleen maar dromen. Vreemd eigenlijk, want juist zij, degenen met de laagste inkomens, zouden een extra maand goed kunnen gebruiken. Maar… een kerstpakket krijgen Stadjerspashouders wel, hoera!

Hoera? Als ik de website Kerst050 en divers beeldmateriaal van internet mag geloven wel, ja: iedereen is laaiend enthousiast. Geen onvertogen woord.

Kerstpakketten 40 procent duurder

Daar niet, nee, maar elders wel. Er is protest van ouders tegen het verdwijnen van de kerstbonnen voor speelgoed en kleding. En ook uit de gemeenteraad klinkt kritiek: op de bon-stop zelf, maar ook op de daarvoor aangevoerde argumenten. Die zijn namelijk niet steekhoudend. Zo is er aan de kerstpakketten bijvoorbeeld bijna 40 procent méér uitgegeven dan de bonnen gekost zouden hebben.

Wie goed wil doen, luistert naar wat nodig is. Dan zou kunnen blijken dat mensen met een krappe beurs vooral zijn geholpen met, ik zeg maar wat, geld. Een tekort aan geld dwingt tot bepaalde keuzes, terwijl geld hébben ruimte geeft voor andere keuzes. Zelf kunnen kiezen is essentieel voor het gevoel van autonomie, regie en eigenwaarde van mensen en zo bekeken maakt geld dan ook wel degelijk gelukkig.

Ook waardebonnen laten ruimte voor keuze. Weliswaar in mindere mate dan een vrij, in elke willekeurige winkel en aan elk willekeurig artikel te besteden geldbedrag, maar toch: ruimte voor eigen invulling. Goed voor de eigenwaarde.

‘Geweldig, dank u wel!’

Maar Groningen kiest tégen bonnen en vóór kerstpakketten. Ik ontvang het mijne blij verrast, denkend dat mijn intensieve mantelzorgen is opgemerkt, en dat dit een blijk van waardering is. De dame die het pakket langsbrengt neemt stralend mijn „geweldig, dank u wel!” in ontvangst – hier deed zij het voor.

Maar mijn enthousiasme is snel over. Als ik de doos heb geopend maakt ze plaats voor kwaadheid. Onmiddellijk wijs ik mijzelf terecht, het is immers goed bedoeld en een gegeven paard… . Maar de kwaadheid verdwijnt niet.

Het pakket vertelt met zijn inhoud hoe er tegen mij wordt aangekeken door de gevers. Die gunnen mij levensmiddelen van Everyday: ‘het goedkoopste merk in je supermarkt’. Ze veronderstellen dat ik blij word van gevulde koeken met vulling van gemalen witte bonen. En van een pot fabrieksappelmoes, een blik tomatenblokjes, een pak witte spaghetti.

Alleen het beste goed genoeg

Er zijn ook waardebonnen: voor tweedehands kleding, overige tweedehands spullen en voor advies over het op orde krijgen van mijn geldzaken. Het is duidelijk: met kerst is alleen het beste goed genoeg.

Genereus delen beterbedeelden hun overvloed met minderbedeelden: wat zij afdankten is in tweedehandswinkels te koop voor weinig en nu, met waardebon, voor nog minder. En ze bieden hen budgethulp aan, die ook zonder waardebon al gratis was.

De burgemeester zegt dat we ‘hoop’ uit het pakket kunnen halen. Zijn pakket was denk ik anders gevuld dan het mijne.

Een lik volle kwark

Vanavond eten wij biologische volkorenpasta met verse tomaten, knoflook, basilicum en kaas die we er – budgettair verantwoord – aan tafel overheen raspen. Voor toe is er zelfgemaakte appelmoes van goudreinetten met rietsuiker en kaneel, warm van het fornuis op tafel. Goddelijk met een lik volle kwark. Aan onze smaakpapillen mankeert namelijk niks.

Nogmaals, wie goed wil doen, luistert naar wat nodig is. Met een geldbedrag of supermarktbon had iedere begunstigde – niet één uitgezonderd! – zich niet alleen gesteund, maar ook gerespecteerd gevoeld, want in staat gesteld om eigen keuzes te maken.

Bovendien zou het een ‘groene’ geste zijn geweest, want af te leveren zonder doos en zonder gebruik van auto’s, dus afval- en CO2-vrij. En ja, dat is wel waar: óók zonder geluks- en fotomomenten voor de gevers. Maar daar ging het niet om – toch?

Saskia Sterkman is een zich almaar meer over het gemeentebeleid verbazende Stadjer

Als ingelogde PREMIUM lezer kun je op dit artikel reageren. Hierbij hebben we een aantal huisregels voor opgesteld welke je hier kunt lezen.

Reageren

Nog geen toegang tot PREMIUM, abonneer je hier

Nieuws

menu