Informateurs Koolmees en Remkes worden bespot omdat ze met 'aardbevingsslachtoffers' in gesprek willen. Deze gedupeerde wil best in gesprek en laat dat weten met deze open brief | opinie

Informateurs Wouter Koolmees (links) en Johan Remkes geven een toelichting op de stand van zaken van de kabinetsformatie. Foto: ANP/Phil Nijhuis

Informateurs Koolmees en Remkes worden bespot omdat ze met ‘aardbevingsslachtoffers’ in gesprek willen. Karel de Bakker, zelf gedupeerde, wil wel, laat hij weten in een open brief.
Lees meer over
Opinie

Beste heren Koolmees en Remkes,

Toen op maandag 18 oktober 2021 het bericht kwam dat er op 4 en 5 november een bijeenkomst zal worden georganiseerd waarin u met mijnbouwgedupeerden (nee, het zijn géén aardbevingsslachtoffers) in gesprek zal gaan, was de hoon op sociale media niet van de lucht.

Bram Douwes twitterde: „Ik zou als slachtoffer inmiddels wel een factuurtje sturen. Dit begint op werk te lijken”. Sheila Sitalsing adviseerde in de Volkskrant om niet op de uitnodiging in te gaan, en zij was niet de enige met dit advies.

De dialoog niet aangaan is naar mijn mening geen optie. Zonder gesprek kom je er zeker niet, hoewel je ervoor moet waken om gebruikt te worden. Minister Ollongren heeft net een keer te vaak in de Tweede Kamer gezegd dat bewoners en maatschappelijke organisaties bij het beleid „zijn betrokken”, zonder erbij te vermelden dat deze het beleid afkeuren en de voorkeur geven aan een andere oplossing.

Goed om wat archiefonderzoek te doen

Maar voordat u in gesprek gaat met gedupeerden is het misschien goed om even wat archiefonderzoek te doen, zodat u daarna kunt reflecteren op het gedrag van de Nederlandse overheid in de laatste pakweg 7 jaar – en op uw eigen gedrag.

Als u terugkijkt tot september 2015 dan zult u, bijvoorbeeld in de stukken van de Dialoogtafel, het begrip ‘Drieslag’ tegenkomen. Drieslag: schadeherstel, versterken en verduurzamen in één keer. Briljant! Over ‘de bewoner centraal’ gesproken.

Maar om een of andere reden is dit idee nooit ten uitvoer gebracht, en ergens in 2019 is in Den Haag het idee opgekomen dat schade, versterking en verduurzaming drie afzonderlijke dingen zijn die afzonderlijk opgelost moeten worden.

Akkoord waar niemand gelukkig mee is

Aldus geschiedde, met als voorlopig eindresultaat het bestuursakkoord van november 2020 waar niemand gelukkig mee is, al is het alleen al omdat het budget ontoereikend is en omdat het akkoord bijdraagt aan een verdere tweedeling binnen Groninger gemeenschappen. Recente pogingen tot integratie zijn door het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG) en de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) meesmuilend afgeserveerd omdat „…onze processen van elkaar verschillen”. Onwil speelt hierbij zeker een rol, maar het is ook onmogelijk gemaakt door de politiek die schade en versterking heeft gescheiden.

Mede door de verwevenheid van het ministerie van Economische Zaken (EZK) met de NAM en de slechte ervaringen met schadeafhandeling is het begrijpelijk dat de Tweede Kamer heeft gekozen voor een vorm van schadeafhandeling waarbij de politiek op afstand staat. Dat werd uiteindelijk het IMG, een zelfstandig bestuursorgaan (zbo) waarbij artikel 21 en 22 van de Kaderwet zbo buiten werking zijn gesteld.

Daardoor is de minister niet langer aanspreekbaar op het gedrag van het IMG. Daar maakt hij grif gebruik van, zie de uitzendingen van het PowNed-programma De Hofbar van 5 en 12 oktober jongstleden. Ook de Tweede Kamer is niet in staat om het IMG bij te sturen. Ze is hier overigens in 2019 al voor gewaarschuwd, nota bene door een paar juridisch onderlegde Groningers.

Puinhoop niet meer te overzien

En verder: een welwillende maar niet slagvaardige ambtenarenorganisatie, de NAM die ‘op afstand’ de werkprocessen van het IMG en de NCG bepaalt, lokale bestuurders die elkaar bevechten om een zak met geld, goudzoekers in de vorm van jarenlang door de NAM gehersenspoelde IMG-‘deskundigen’, ‘onafhankelijke’ onderzoeksinstellingen die aan het subsidie-infuus van EZK en Shell hangen, de landsadvocaat die schademelders vermorzelt bij de bestuursrechter, een Raad van State die niets heeft geleerd van de toeslagenaffaire.

Het is de dynamiek van een complex systeem die ervoor zorgt dat de puinhoop niet meer is te overzien. Het geeft tevens de richting aan waar de oplossing gezocht moet worden. Een verdiepend gesprek hierover behoort wat mij betreft tot de mogelijkheden.

Karel de Bakker uit Groningen is oud-medewerker van de NCG (2019-2020) en van het Groninger Gasberaad (2020-2021). Deze open brief is geschreven op persoonlijke titel, op basis van ruim 6 jaar ervaring met en in het gasdossier

Als ingelogde PREMIUM lezer kun je op dit artikel reageren. Hierbij hebben we een aantal huisregels voor opgesteld welke je hier kunt lezen.

Reageren

Nieuws

Meest gelezen

menu