De novelle is een zoveelste collectieve motie van wantrouwen van de overheid jegens de bevingsgedupeerden in Groningen | opinie

De novelle ridiculiseert het recent beloofde herstel van vertrouwen in de overheid. Foto: Kees van de Veen

De novelle ridiculiseert het recent beloofde herstel van vertrouwen in de overheid, stelt Cees Wildervanck. Hij roept iedere gedupeerde op om te reageren op de novelle.

De Tweede Kamer nam in maart 2021 twee amendementen van Tweede Kamerlid Sandra Beckerman (SP) op de Tijdelijke Wet Groningen aan. Die wet regelt onder meer de versterking van huizen in het aardbevingsgebied. De amendementen beogen dat de gedupeerden van aardbevingen juridische bijstand en financieel advies vergoed krijgen, en dat ze desgewenst zelf de versterking van hun huis mogen regelen. Dit geeft die gedupeerden tenminste een béétje steun en lucht.

Maar toenmalig minister Van ‘t Wout (EZK, schadeherstel) weigerde deze amendementen uit te voeren. Ze kostten volgens hem te veel. Waarmee hij impliciet zei wat wij al lang wisten: ik vertrouw de bewoners niet.

Nu gooien Van ‘t Wouts opvolger Blok en minister Ollongren (BZK, versterking) het over een andere boeg: een ‘novelle’. Dat is een Wijziging van de wet tot Wijziging van de Tijdelijke wet Groningen...

Meer regels

Wat houdt die novelle in? Meer regels, om te beginnen. De novelle zegt dat de minister nadere regels kan stellen aan de keuzes van de bewoner voor de versterking van zijn huis, en over de ‘redelijke’ vergoeding voor advies. Nadere details ontbreken. Dat belooft weinig goeds. We kennen die overheid inmiddels immers maar al te goed als het gaat om de ‘redelijkheid’ van vergoedingen. Hetzelfde geldt voor ‘objectieve toetsing door de overheid’: dat is voor veel bevingsgedupeerden een tegenspraak.

‘Wanneer eigenaar en NCG het niet met elkaar eens zijn, wordt gepoogd om hier gezamenlijk uit te komen (...). Voorkomen moet worden dat overheid en burger onnodig tegenover elkaar komen te staan.’ Vooral de laatste zin is een gênante platitude. Die conflictsituatie bestaat immers al jarenlang, structureel en massaal.

‘Het is van groot publiek belang om de gebouwen in Groningen die niet aan de veiligheidsnorm voldoen, snel te versterken.’ Blij dit te horen, want veel gedupeerden waren ervan overtuigd dat de jarenlange vertraging van dit proces het gevolg is van doelbewust beleid om – onder verwijzing naar het veronderstelde dalende risico – minder kosten te hoeven maken voor de versterking.

Slager en zijn vlees

En passant stelt de novelle voor om vergoeding van advieskosten in het kader van schadeafhandeling door het IMG op te heffen. Want het IMG kent immers al zo’n voorziening. Een nogal pijnlijk argument, want daarvoor geldt de perverse clausule: ‘Er moet sprake zijn van mijnbouwschade. Als er geen sprake is van mijnbouwschade, worden advieskosten niet vergoed.’ Waarbij het IMG zelf bepaalt of er sprake is van mijnbouwschade. Iets met slager en zijn vlees...

Verrassend is de passage ‘Omdat onafhankelijk bouwkundig en financieel advies al deel uitmaakt van de versterkingsaanpak (...)’ kan deze wel geschrapt worden. Dat die mogelijkheid bestaat had de NCG mij tot op heden verzwegen.

De versterkingsoperatie wordt steeds verder bemoeilijkt. Recent voorbeeld: het IMG weigert naar de fundering van gebouwen te kijken; vervolgens wordt de versterking van die gebouwen opgeschort als er niet naar die fundering is gekeken. Hilarisch is ook de verklaring van minister Blok gedurende het Commissiedebat Mijnbouw/Groningen op 1 juli, dat snelheid dringend gewenst is. Op 10 juli schoof hij de verdere afhandeling door naar het volgende kabinet...

Voort op de heilloze weg

De novelle is in essentie een zoveelste collectieve motie van wantrouwen van de overheid jegens de bevingsgedupeerden in Groningen. Zij wordt evident gestuurd door de wens tot het beperken en daartoe verregaand/verdergaand reguleren van aan die gedupeerden te vergoeden kosten. Daarmee gaat deze novelle onverminderd voort op de steeds heillozer gebleken weg van nog meer bureaucratie, met alle kosten(!), vertraging en frustraties van dien.

Met dit alles ridiculiseert de novelle het recent beloofde herstel van vertrouwen in de overheid. Met haar wantrouwen jegens de gedupeerden en de daaraan inherente onwil van de overheid om hun problemen adequaat op te lossen, voedt zij andermaal het wantrouwen en de verbittering van die gedupeerden jegens die overheid.

Het zou dan ook van inzicht getuigen af te zien van de in de novelle voorgestelde regelingen, al was het slechts bij wijze van een pilotstudy ‘Overheid Vertrouwt Bewoner’. Druk dan de component ‘bureaucratie’ – ook financieel – eens in cijfers uit, zowel voor de in de novelle voorgestelde ‘geregelde’ situatie als voor de oorspronkelijk voorgestelde situatie van de amendementen Beckerman. Laat je eens verrassen.

Cees Wildervanck is psycholoog en aardbevingsgedupeerde, en woont in Overschild. Dit artikel is een verkorte weergave van de reactie van de auteur op de novelle. Iedereen kan tot 23 augustus zo’n reactie insturen via internetconsultatie.nl/novelleversterken

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
menu