De erkenning van institutioneel racisme is het hoogtepunt van alle dieptepunten van de afgelopen kabinetten. Rutte, ga iets anders doen | opinie

Minister-president Mark Rutte tijdens een zakelijke conferentie in het The Hague Conference Centre. Foto: ANP/Lex van Lieshout

Na vier kabinetten Rutte zit Nederland opgescheept met vier grote crises, het ooit ‘gave land’ kraakt in al zijn voegen, stelt Jakob Hoogakker. Hij roept premier Rutte op om zijn conclusie te trekken.
Lees meer over
Opinie

„Dan ga ik wel iets anders doen” valt Rutte woedend uit naar Jesse Klaver die hem onlangs in de Tweede Kamer doorzaagt over het wissen van SMS-berichten in het Nokia-debat. Het zou een wijs besluit zijn. Sinds het aantreden van Rutte in 2010 is Nederland van het ene in het andere drama gerold. Om te voorkomen dat de herinneringen vervagen of, om in het jargon van Rutte te blijven, zoekraken in de ‘actieve herinnering’, maken we de balans op.

Op 21 december 2011 ziet het ‘Programma Aanpak Stikstof’ (PAS) het licht. Het bleek een truc om de stikstof-problemen naar de toekomst te schuiven. Het beleid stond echter haaks op de Europese habitat-richtlijnen en was juridisch onhoudbaar. Het kabinet werd door de rechter teruggefloten.

De schade was echter al aangericht en de gevolgen zijn desastreus. Boeren zijn het spoor bijster geraakt. Vele woning- en wegenbouwprojecten zijn stopgezet. Nieuwe vergunningen worden nog amper verleend en nieuwe industriële activiteiten zijn op een laag pitje gezet. Nederland is tot stilstand gekomen.

Huizen en kerken trillen

We schrijven 16 augustus 2012. In de omgeving van Loppersum gromt de aarde op drie kilometer diepte. Huizen en kerken trillen op hun grondvesten. De gaswinning begint zijn tol te eisen. De Staatstoezicht op de Mijnen dringt er direct op aan om de gaswinning te minderen. Het kabinet Rutte I slaat evenwel dit dringende advies arrogant in de wind. De gasproductie wordt zelfs opgevoerd. De kassa op de Haagse burelen rinkelt, maar Groningen zakt verder in de prut. Het is het begin van een drama in vele episoden.

Op 21 april 2013 brengt een tv-reportage de Bulgarenfraude aan het licht. Met nep-adressen hengelen criminelen op eenvoudige wijze huur- en zorgtoeslagen binnen. De reactie van het kabinet leidt tot een ongekend schandaal. Het zal de geschiedenis in gaan als de Toeslagenaffaire. De opeenvolgende kabinetten Rutte II, III en IV brengen duizenden gezinnen aan de rand van de afgrond. Onlangs is de absolute morele en juridische ondergrens bereikt. Het kabinet heeft toegegeven dat er sprake is ‘institutioneel racisme’ bij de Belastingdienst.

Woningen opkopen

Het is 17 december 2013 als het kabinet Rutte besluit om de sociale woningmarkt te liberaliseren. Tegelijkertijd wordt een verhuurdersheffing voor woningcorporaties ingevoerd. Buitenlandse investeerders worden persoonlijk door de minister uitgenodigd om woningen op te kopen in Nederland.

De gevolgen laten zich raden. Sociale woningen worden dure vrije sector woningen. Woningcorporaties zijn amper nog in staat om te bouwen. Het arsenaal sociale woningen daalt drastisch. Huurprijzen van sociale woningen vliegen omhoog. Vooral jongeren komen niet meer aan de bak. Intussen staat de verantwoordelijke minister zich er glunderend op voor dat hij de eerste minister is die een heel ministerie heeft afgeschaft.

Vier kabinetten, vier crises

Na vier kabinetten Rutte zit Nederland opgescheept met vier grote crises. Het ooit ‘gave land’ kraakt in al zijn voegen. Alle vier, de Stikstoframp, het Aardbevingendrama, het Toeslagenschandaal, en de Wooncrisis hebben één ding gemeen: ze zijn één op één gerelateerd aan het regeringsbeleid in de afgelopen 12 jaar.

Bovendien is er vrijwel niets opgelost, sterker nog, de problemen zijn alleen maar groter geworden. Geen wonder dat twee op de drie burgers geen vertrouwen meer hebben in de overheid. Als de overheid een lange neus maakt naar het volk, steekt het volk de middelvinger op. Sommige groeperingen komen zelfs letterlijk in opstand.

Rutte weet evenwel van geen wijken en moddert door. Het gevolg is dat de politiek steeds meer losgezongen raakt van de burger. De democratie komt daarmee onder druk. Een gevaarlijke ontwikkeling.

Ga iets anders doen

Er zijn twee geëigende momenten waarop een eindverantwoordelijke bestuurder het beste afscheid kan nemen, op een hoogtepunt of een dieptepunt. Mijnheer Rutte, met het laatste wapenfeit, de erkenning dat er bij de overheid sprake is van ‘institutioneel racisme’, is het hoogtepunt in de dieptepunten bereikt. Ga iets anders doen.

Jakob Hoogakker in inwoner van Ten Boer

Als ingelogde PREMIUM lezer kun je op dit artikel reageren. Hierbij hebben we een aantal huisregels voor opgesteld welke je hier kunt lezen.

Reageren

Nog geen toegang tot PREMIUM, abonneer je hier

Nieuws

Meest gelezen

menu