Een soort tombola organiseren om een bedrag te verdelen dat in het niet valt bij de aardgaswinsten, getuigt van pure minachting | opinie

In de wachtrij bij het gemeentehuis van Winsum. Foto: Jan Willem van Vliet

Geert Job Sevink zit aanvankelijk monter achter de laptop om de SNN-subsidie aan te vragen. Maar dan begint het te knagen. ‘Wat is dit eigenlijk voor krankzinnige manier van subsidie verstrekken?’
Lees meer over
Opinie

Het is eind november als er een brief met prachtig nieuws op onze deurmat valt. Samenwerkingsverband Noord Nederland (SNN) meldt dat we in aanmerking komen voor een subsidie van niet minder dan 10.000 euro voor verbetering en verduurzaming van onze woning. Vanwege het aardbevingsleed dat onze provincie treft en voorlopig nog geen einde kent. Je zou voor minder de vlag uithangen. Toch?

De aanvraag kan vanaf 10 januari worden ingediend, vergezeld van offertes. We lezen ook dat er een beperkt bedrag van 220 miljoen euro beschikbaar is voor deze subsidieronde. Even rekenen: dat gedeeld door tienduizend euro komt uit op 22.000 huishoudens die zich rijk mogen rekenen, aangenomen dat ze allemaal de volle mep willen binnen hengelen. Dus in de praktijk zullen het er nog meer zijn.

Dat betekent dat we snel moeten zijn en zorgen dat we alle offertes op 10 januari in huis hebben. We denken goed na over wat we met het geld zouden kunnen doen en benaderen leveranciers, schilders en installateurs voor offertes. Sommigen moeten worden aangespoord zo snel mogelijk een offerte te maken. Het is het einde van het jaar en dan blijkt het knap lastig om installateurs die tot ver in het voorjaar zijn volgeboekt te bewegen hun gereedschap neer te leggen en een subsidiabele offerte te produceren.

Mijn plek op de wachtlijst: 13.689

Maar het lukt en we komen uit op een bedrag van iets meer dan tien mille. Op de ochtend van maandag 10 januari open ik de site van SNN om kwart voor negen, een kwartier eerder dan wanneer het loket open zal gaan. Dan pas blijkt dat er zich al een wachtrij heeft gevormd, waarin ik aanschuif. Even na negen uur zie ik mijn plek op de wachtlijst verschijnen: 13.689. Zo, denk ik, dat is nog altijd lager dan de 22.000 die ik had ingeschat voor het minimale aantal huishoudens dat in aanmerking komt.

Na verloop van tijd verschijnt ook het aantal minuten dat ik naar schatting zal moeten wachten voordat ik aan de beurt ben. Meer dan drieënhalf uur! Nou ja, vooruit, denk ik, wat is drieënhalf uur wachten om tienduizend euro in de wacht te slepen?

Maar dan begint er iets te knagen. Waar slaat dit op? Ik kan me toevallig veroorloven hier tijd aan te besteden, maar ben er desondanks niet van verzekerd dat ik die subsidie ook daadwerkelijk binnensleep.

Ook nog honderden in de rij, urenlang!

Dan lees ik op diverse regionale nieuwssites dat er ook nog honderden mensen in de rij staan voor de gemeentehuizen. Urenlang! En dat bij temperaturen die amper boven nul uitkomen! Je mag aannemen dat de meerderheid daarvan geen jonge, fitte mensen zijn, maar vooral ouderen die zichzelf niet toevertrouwen de aanvraag digitaal in te dienen.

Wat is dit eigenlijk voor krankzinnige manier van subsidie verstrekken, begin ik me af te vragen. Onderwijl varieert het aantal te wachten minuten van ruim een uur tot bijna vier uur.

Tegen twaalven begin ik me te realiseren dat ik mijn tandartsafspraak, later in de middag, niet ga halen. Gelukkig is de kiespijn afgenomen, dus ik besluit de afspraak af te zeggen.

Bang dat ik per ongeluk mijn browser sluit

Terwijl ik dit stukje zit te tikken – op mijn iPad, want ik durf mijn laptop nergens anders voor te gebruiken uit angst dat ik per ongeluk mijn browser zal sluiten en tienduizend euro misloop – blijft de geschatte wachttijd langdurig schommelen rond 180 minuten. En het is nu 13 uur ‘s middags. Stel dat die wachttijd klopt, dan ben ik om 16 uur aan de beurt! Om een aanvraag in te dienen waarvan het hoogst onzeker is of die wordt gehonoreerd.

Er is weinig geestelijke lenigheid voor nodig om een verband te leggen met de manier waarop er al vele jaren wordt gesold met de slachtoffers van de aardbevingen. Waarom wordt er niet genoeg geld uitgetrokken om iedereen die recht heeft op subsidie dat bedrag te verstrekken? Waarom is het afhankelijk van je digitale vaardigheden, een dosis geluk en doorzettingsvermogen of je die subsidie krijgt of niet?

Het getuigt van pure minachting om een soort tombola te organiseren waarmee een bedrag, dat in het niet valt bij de aardgaswinsten, wordt verdeeld onder degenen die ernstige tot soms uitzonderlijk grote schade lijden door de gaswinning.

Geert Job Sevink is fotojournalist en voormalig verslaggever en eindredacteur bij onder meer ‘Dagblad van het Noorden’

Als ingelogde PREMIUM lezer kun je op dit artikel reageren. Hierbij hebben we een aantal huisregels voor opgesteld welke je hier kunt lezen.

Reageren

Nog geen toegang tot PREMIUM, abonneer je hier

Nieuws

Meest gelezen

menu