De verharding en agressie in onze maatschappij verbaast mij niets. Onze politici geven niet bepaald het goede voorbeeld | opinie

Het Holocaust Namenmonument in Amsterdam na afloop van de onthulling, 19 september 2021. Foto: ANP/Olaf Kraak

De samenleving verhardt, agressie neemt toe, stelt Hans Poiesz. Dat is volgens hem niet verbazingwekkend als je kijkt naar onze politiek en volksvertegenwoordigers.
Lees meer over
Opinie

Het heeft 75 jaar geduurd voor het namenmonument met de door de nazi’s omgebrachte Joden en Sinti er is gekomen in Amsterdam. Vergelijkbaar met de oorlogskerkhoven van omgekomen soldaten die hun leven hebben gegeven in de strijd voor onze vrijheid. Indrukwekkend zijn de hoeveelheid namen en het aantal graven in oneindige rijen.

Dat wij dat jaarlijks herdenken is noodzakelijk om niet te vergeten.

Sommigen maken in deze coronatijd vergelijkingen met de vervolging van Joden en Sinti, zij menen bijvoorbeeld gelijkaardig behandeld te worden als de Joden en Sinti destijds. Hoe vreemd is dat?

Felle woorden over en weer

Kijk naar onze democratie, de politiek en vooral onze volksvertegenwoordigers; gemeentelijk, provinciaal, landelijk en Europees. Van hen mogen we verwachten dat zij het goede voorbeeld geven. De één verwijt de ander dat hij de Jodenvervolging vergelijkt met vrijwillig ongevaccineerden, en hoe die worden uitgesloten van de maatschappij. Felle woorden over en weer. Wat zegt het allemaal over de staat van onze democratie?

De parlementaire commissie Kinderopvangtoeslag sprak in haar conclusie van ongekend onrecht, en een aantasting van onze democratie.

Die namenmonumenten uit het verleden zijn indrukwekkend, maar veel interessanter is de vraag welke we nog gaan krijgen. Een namenmonument of kerkhof aan de Wit-Russische Poolse grens, met omgekomen vluchtelingen? Net als op de stranden van Griekenland, Italië en Spanje? Gaat dat ook 75 jaar duren?

Namenmonument op het Binnenhof?

Komt er straks in het nieuwe Binnenhof een monument met de namen van gedupeerden van de toeslagenaffaire? Van de gedupeerden van de aardbevingsproblematiek Groningen, de onterecht uit-huis geplaatste kinderen, de onterecht bestempelde fraudeurs, de gedupeerden van de overlast door windmolens?

We kijken ernaar, zien het gebeuren, het wordt geprobeerd in de doofpot te stoppen. De hoeveelheid gedupeerden is maar klein, kan het me niet herinneren, nog maar een onderzoekje en nog maar een. Maar hoeveel Kamerleden gaan ervoor om door de overheid aangedaan onrecht echt te bestrijden?

Een handjevol en de rest roept oh en ah, en stemt gewoon met de coalitie mee. Kritisch? Welnee.

En de gerechtelijke macht dan?

Onze gerechtelijke macht dan? Die is ook al niet in staat gebleken het onrecht te keren. Nee, keer op keer kregen gedupeerden ongelijk, en de staat het voordeel van de twijfel. Erger nog is dat de overheid het afgelopen jaar vele miljoenen extra aan advocaatkosten uitgaf, voor rechtszaken tegen haar eigen burgers, terwijl op de sociale advocatuur zwaar wordt bezuinigd.

Ook hier: we kijken erna, zien het gebeuren, maar ja, wat doen we eraan?

Gaan we namenmonumenten krijgen bij kerken, van de misbruikte kinderen? Of van bewust ongevaccineerde gelovigen die hierdoor zijn omgekomen of invalide zijn geraakt? En bij moskeeën van uit naam van Allah omgebrachte ongelovigen, of hebben die terroristen die dat roepen niets met de islam te maken?

Toespraken over hoe erg het was

Een aantal van onze politici staat straks tijdens de dodenherdenking toespraken te houden over hoe erg het is geweest. Maar zij zijn degenen die bepalen of we toekomstige namenmonumenten gaan krijgen en wat we gaan herdenken in de toekomst.

Persoonlijk krijg ik steeds meer moeite met die volksvertegenwoordigers. Wat zullen al die voor onze vrijheid omgekomen soldaten denken als zij zien hoe wij met vluchtelingen omgaan aan onze Europese grenzen? Is dat vrijheid?

En onze premier die leiding gaf tijdens het ‘ongekende onrecht’ van de toeslagenaffaire, die houdt ook weer gewoon zijn toespraak op 5 mei 2022. Ik denk dat ik komend jaar voor het eerst maar eens niet naar dat gedenken ga kijken.

Verharding en agressie

En die namenmonumenten mogen er wat mij betreft komen, dat wordt indrukwekkend, ‘om niet te vergeten’. De verharding en agressie in onze maatschappij, het verbaast mij niets. U wel?

Hans Poiesz is voormalig scheepswerktuigkundige en inwoner van Oranjedorp

Als ingelogde PREMIUM lezer kun je op dit artikel reageren. Hierbij hebben we een aantal huisregels voor opgesteld welke je hier kunt lezen.

Reageren

Nieuws

Meest gelezen

menu