Ik hoop dat mijn dochter nooit zal geloven in de wetten van The Voice, in dat schijnheilige Hilversumse wereldje | column Kirsten van Santen

Ja, er is wel eens een hand geweest, iets te hoog, iets te diep woelend in mijn zij, en ja, er was wel eens een blik, een opmerking, maar nooit heb ik me daardoor geïntimideerd gevoeld. Elke keer deed ik een stapje opzij, zei zachtjes en soms wat harder nee, keek misprijzend en dat was het dan.

Kirsten van Santen.

Kirsten van Santen. FOTO ANNET EVELEENS

Lees meer over
columns

Mensen, en ook mannen dus, zijn dieren, wellustig, soms onbehouwen, een enkeling heeft zich niet in de hand. Dat zijn de sneue types.

Nieuws

menu