Jonkies | column Daniël Lohues

Daniël Lohues

Daniël Lohues

Lees meer over
columns

Vannacht stond ik mij achter het huis weer eens te vergapen aan de sterrenhemel. De maan was juist ondergegaan en er was geen vuiltje aan de lucht, zodat het hemelgewelf zich in zijn volle glorie openbaarde. Ik vind het prettig om me klein te voelen. Iets wat bij het zien van zoveel sterren al snel gebeurt. Het heelal is al zo vreselijk oud. Wij zijn er nog maar net. Soms heb ik weleens het idee dat bepaalde mensen niet genoeg sterren hebben gezien. Waarom zou je dreigen met atoombommen als je hebt ervaren hoe nietig je bent en hoe bijzonder het is om te leven als mens?

Nieuws

menu