Fucking vet Oudemirdum

Ze heeft al heel wat van de wereld gezien, maar toch zweert presentatrice Britt Dekker bij camping De Zonneheuvel in Oudemirdum. ,,Elke keer als ik over de Afsluitdijk rijd, bevangt me een gevoel van blijheid: yes!, het is weer zo ver.’’

Britt Dekker.

Britt Dekker.

Eigenlijk heeft de spontane presentatrice (24) helemaal geen tijd voor een interview en afreizen naar de Gaasterlandse camping De Zonneheuvel - waar ze zo veel mooie vakanties beleefde - zit er al helemaal niet in. Toch stemt ze in met een gesprek - ,,vooral omdat mijn moeder het zo leuk vindt’’ - maar dan in Bergen, waar ook haar twee paarden gestald zijn. In de landerijen achter de Kanaaldijk poseert ze als een volleerd model voor de fotograaf. ,,O wacht, mijn gulp staat nog open.’’

Momenteel is Britt, die in 2009 haar tv-debuut maakte in het RTL5-datingprogramma Take Me Out , druk met de opnames van het nieuwe SBS6-programma Over Smaak Valt Te Twisten , dat vanaf 29 augustus te zien is. In dat programma binden kookclubs de strijd met elkaar aan. Britt is een van de juryleden.

Daarnaast is ze samen met Ezra de Ruiter erg actief voor haar eigen Youtubekanaal Paardenpraat TV , waarbij ze onder andere tips geeft over de verzorging van paarden en diverse paardenactiviteiten bezoekt. ,,Dat loopt heel goed’’, vertelt ze. ,,Je ziet steeds meer een verschuiving van tv naar internet. We bereiken vooral veel jongeren. Dat merk ik ook aan de grote hoeveelheid fanmail. Het kanaal heeft 70.000 abonnees en 2,5 miljoen views per maand. Het is heel informatief en dus ook best wel serieus, maar binnenkort hoop ik een nieuw kanaal te beginnen, met meer gekkigheid.’’

Naïef

Bij het grote publiek werd ze vooral bekend door haar samenwerking met Ymke Wieringa, met wie verschillende tv-programma’s maakte. Ymke leek de slimste van de twee, Britt de gekste. ,,Heel vaak zeggen mensen dat ik authentiek ben. Nou, dat klopt wel. Ik heb het hart op de tong en dat zal ook wel nooit veranderen. Een tikkeltje naïef en lekker gek, maar zeker niet dom. Dat had ik op de havo al. Niet voor niets was ik kampioen van de er-uit-gestuurdbriefjes. Altijd lachen. Ik heb wel eens geprobeerd om wat serieuzer te worden, maar dat houd ik hooguit tien minuten vol.’’

Toch heeft de roem haar wel iets behoedzamer gemaakt. ,,Ik het begin vond ik het wel eens lastig. Ik had vriendinnen waarvan ik eigenlijk niet wist of het om mij ging of om mijn bekendheid. Sommigen vroegen me ineens om geld en ik dacht: jeetje, dat is niet de bedoeling. Ik wil mensen in nood best helpen, maar niet om het minste of geringste. Gelukkig is de situatie nu stabiel. Ik heb een vaste groep vrienden en weet wat ik aan ze heb.’’ Met Ymke is er nog slechts sporadisch contact. ,,Zo loopt het soms, we gaan allebei onze eigen weg.’’

Als tiener had Britt nooit gedacht dat ze nog eens een bekende Nederlander zou worden. ,,Daar was ik helemaal niet mee bezig. Ik wilde bij het Dolfinarium werken of bij de bereden politie, maar het liep anders na mijn deelname aan Take Me Out . Sindsdien is mijn leven een groot avontuur.’’

Onveranderd bleef haar liefde voor Friesland en Oudemirdum in het bijzonder. Vanaf haar achtste komt ze al op camping De Zonneheuvel, met moeder Anja en broer Cas en nog een oom en tante met hun kinderen. ,,Ik vind Friesland fantastisch. Ook vanwege de mentaliteit die er heerst. Daar groeten mensen elkaar tenminste nog, zijn ze geïnteresseerd in elkaar. Old school -Nederland zeg maar. In Amsterdam, waar ik woon, loopt iedereen langs elkaar heen. Dus elke keer als ik over de Afsluitdijk rijd, bevangt me een gevoel van blijheid: yes, het is weer zo ver.’’

Nutteloos

,,Vorig jaar heb ik een keertje overgeslagen, maar dit jaar hoop ik weer van de partij te zijn. Dan neem ik mijn twee paarden Jack en Eve mee om lekker met mijn moeder door de prachtige, rustige bossen van Gaasterland te rijden. De rest van Europa boeit me geen reet. Parijs, Londen ik heb er niks mee. Of Spanje, waar veel vrienden naar toe gaan. Allemaal van die zuipende kinderen die de hele dag wat nutteloos op het strand liggen.’’

Ze heeft al behoorlijk wat van de wereld gezien. ,,Ik houd niet zo van vliegen, maar als ik dan een keertje instap, wil ik ook echt iets beleven.’’ Voor het reisprogramma Britt En Ymke En Het Mysterie Van… maakten de meiden een wereldreis. ,,Zuid-Afrika was bijvoorbeeld heeI vet. Ineens liepen we tussen de Bosjesmannen. Sommigen hadden nog nooit een blanke gezien en zeker niet eentje zo groot als Ymke.’’

,,Die mensen hadden honger, waren altijd bezig met overleven. Kinderen baren en jagen, daar draaide hun leven om. Dus toen ik en Ymke met twee grote witte hoeden en een cameraploeg toch wel erg luidruchtig achter hun aan kwamen, was het mis. Zij waren net geconcentreerd op herten aan het jagen. Eentje haalde een gifpijl tevoorschijn en richtte die op ons. Toen zijn we toch maar afgedropen.’’

Toch gaat er voor Britt niets boven Oudemirdum. ,,Dat heb ik altijd gezegd. Vijf kwartier rijden en je bent er. Fucking vet. En sta je op het Mirnser Klif, dan is het ook net alsof je in het buitenland bent. Elk jaar ontmoet ik op camping Zonneheuvel weer dezelfde vrienden en elk jaar is het weer janken bij het afscheid. Verschrikkelijk.’’

,,Dag en nacht trekken we met elkaar op. Zwemmen in It Gat, dat ook echt een gat is. Duizend keer leuker dan de Spaanse costa’s. Of patat eten bij Henny’s Friture in Rijs, een heel klein snackbarretje. Het ziet er wat creepy uit. Henny heeft ook allemaal slangen op haar arm getatoeëerd, maar ze bakt de lekkerste frietjes die ik ooit heb gehad.’’

Beetje gek

Voor de meeste vaste campinggasten is Britt gewoon Britt gebleven: een beetje gek en altijd in voor avontuur. Kinderen zijn nog wel eens onder de indruk. Een echte tv-ster in Oudemirdum. ,,Geregeld stonden groepjes kinderen te drentelen voor mijn tent, terwijl ik nog op een oor lag, hopend op een handtekening. Dat vond ik eerst best irritant. Het is wel mijn vakantieplek. Dan dacht ik eigenlijk: wegwezen, moven! Maar uiteindelijk kregen ze natuurlijk wel een handtekening.’’

Ontelbare mooie herinneringen staan in haar geheugen gegrift. ,,Eindeloos verdwalen tijdens de droppings. Geweldig, al scheet ik soms in mijn broek van angst, want Friesland is ’s nachts best wel uitgestorven en de nachten zijn er nog echt donker. Daarom deed ik ook niet mee aan de spooktochten die de camping organiseerde. Dat had mijn hart echt niet getrokken. Eind juli waren er vaak van die sterrenregens. Dan ging iedereen plat op de grond liggen om er van te genieten. Heel bijzonder.’’

,,De bingo-avonden waren ook vet met van die prijzen waar je liever niet mee gezien wil worden zoals een vliegenmepper of een theedoekenset met bloemetjesopdruk. Toch waren we vreselijk fanatiek. En altijd werd er ergens op het terrein wel een barbecue gehouden waarbij je zo kon aanschuiven. Beregezellig.’’

Moeder Anja had geen kind aan haar dochter. Britt was altijd de hort op met haar vrienden, al dan niet om kattekwaad uit te halen. ,,Dan verwisselden we bijvoorbeeld de tuinstoelen van de campinggasten of we zaten met zijn allen op de grote trampoline terwijl daar maar een tegelijk op mocht. Eerst ging mijn moeder nog wel eens op zoek als ik weer eens te laat thuis was, maar op een gegeven moment gaf ze de moed op. Een vaste tijd afspreken leverde alleen maar stress op. Bovendien waren er altijd jongens bij, dus er kon weinig verkeerd gaan. ’’

Muurtje

Britt mijmert nog even over het vijftig jaar oude muurtje bij de entree. ,,Dat was vaak bezet door verliefde stelletjes. Als het regende zat je er toch een beetje beschut onder een grote boom. Ik heb er ook wel gezeten toen ik in 2009 campingverkering had met Menno. Hij was de campinghunk, iedereen was verliefd op hem. Hij komt er trouwens ook nog steeds. Het muurtje is niet meer. Vorig jaar werd het gesloopt om plaats te maken voor een buxusheg. Het was afgebrokkeld omdat er zoveel mensen op gezeten hadden. Eigenlijk vind ik dat er een mooie herinneringssteen op die plek moet komen, haha.’’

Haar vriend, de Amsterdamse tv-producent Max Apotowski, zit goed in de slappe was en is meer gesteld op luxe vakanties, zoals cruises op de Middelandse Zee. Dan gaat Britt gewoon mee. ,,Op zich is hij best wel even mee te lokken naar Oudemirdum, maar dan rijdt hij direct met gierende banden terug. Die gaat echt niet voor zijn lol twee weken in een tent liggen en patat eten.’’

,,Eigenlijk is het ook best gek als je er over nadenkt, je mooie stenen huis verlaten voor een soort noodwoning van tentdoek of kunststof. Dat mensen dat blijven doen - het is meestal volgeboekt in de zomer - zegt toch wel wat. Blijkbaar hebben de campingbeheerders, Antje en Douwe Schotanus, iets neergezet wat iedereen fantastisch vindt.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
PREMIUM
pleisterplaatsen
menu