Column William Pomp: Waarom het Rad van Avontuur van FC Groningen beter werkt dan de boetepot van Raymond Atteveld

Bij veel voetbalclubs is het goed gebruik dat spelers die een interne regel overtreden een (onvrijwillige) bijdrage leveren aan de boetepot. Danny Buijs doet het bij FC Groningen anders. Met reden.

Danny Buijs is niet van de boetes.

Danny Buijs is niet van de boetes. Foto: ANP/Gerrit van Keulen

Het is maar goed dat we op de sportredactie niet met een boetepot werken, zoals bij de meeste voetbalclubs het geval is. Niemand is tenslotte perfect. Ja, ook ik heb een onhebbelijkheidje. Mijn leven lang heb ik al moeite met op tijd komen. Het is nooit heel erg, meestal maar een paar minuutjes, maar toch. Hoezeer ik ook mijn best doe, het lukt vaak nét niet.

Zoals deze week toen ik op weg was naar Danny Buijs. Ik vertrok op tijd vanuit Haren, raasde met mijn E-bike op standje max over de fietssnelweg F28 langs het Hoornsediep, toen de brug openging. Mijn horloge vertelde me dat het 8.34 uur was toen ik mijn fiets stalde bij het Topsport Zorgcentrum. De afspraak was 8.30 uur. Buijs stond al buiten te wachten. Met een ontspannen lach op zijn gezicht, dat wel.

Mooie anekdote

Bij FC Groningen werken ze niet met boetes. Een mooie anekdote ligt daaraan ten grondslag. Het was het seizoen 2009-2010. Buijs was speler van ADO Den Haag, toen hij vanuit zijn woonplaats Alblasserdam steevast twee uur de tijd nam om naar het Zuiderpark te rijden. Een stukje van goed 40 kilometer. Toch wilde het met alle verkeersellende van de Randstad wel eens gebeuren dat hij in tijdnood kwam. Dat zorgde dan voor veel stress, want de boetes van trainer Raymond Atteveld logen er niet om. Liefst 500 euro diende er afgetikt te worden.

De spelers van ADO reden destijds allemaal in een Opel Antara. Op zekere ochtend zag Buijs ‘s ochtends, terwijl hij zat te nagelbijten in de file, precies zo’n wagen voorbij flitsen over de vluchtstrook. Wat bleek? Teammaatje Timothy Derijck, komend vanuit Ridderkerk, zat met exact dezelfde spanning achter het stuur en koos de snelste weg. Buijs, nog jeugdig en onbezonnen, vloog erachteraan. Levensgevaarlijk natuurlijk, maar de boete was nog niet de helft van die van Atteveld.

Kwalijke verleiding

Inmiddels wat jaren ouder en wijzer weigert de trainer zijn spelersgroep in dezelfde kwalijke verleiding te brengen. Geen boetes derhalve. Iemand die het toch te bont maakt, wordt hooguit veroordeeld tot een ruk aan het Rad van Avontuur dat in de kleedkamer staat. De ‘straffen’ variëren van tafels afruimen in het spelershome tot auto’s wassen van de selectie. Een deukje in het ego en voor de rest hilariteit tot en met. En het is nog goed voor de sfeer ook.

PS: Nee, op de sportredactie komt ook geen Rad van Avontuur

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
menu