Dit keer geen column over de actualiteit, maar over de FOX 40 Classic. Oftewel de fluit der fluiten | column Jonathan Ploeg

Foto: ANP

Dit keer geen column over de actualiteit. Geen Max versus Lewis, geen boycot van de Olympische Winterspelen in Peking en helemaal geen coronagerelateerd onderwerp. Nee, dit keer een column over de FOX 40 Classic.

Dat is, in ieder geval in mijn bescheiden kelderklasse-voetbalteam, dé heilige graal onder degenen die weleens een wedstrijd fluiten. Onlangs mocht ik hem ‘bespelen’, en hij stelde niet teleur.

Even uitleggen: ik speel bij een club waar iedereen zijn steentje bijdraagt. Ieder jaar sta je een paar keer achter de bar óf je fluit een paar wedstrijden. Zo houden we de club met z’n allen draaiende. Meestal weet ik de fluit te ontwijken, want zeg nou zelf: wie wil er op een zondagmorgen verrot gescholden worden door dezelfde spelers die zonder jouw vrijwillige optreden niet hadden kunnen voetballen? Ik in ieder geval niet.

Omdat meerdere teamgenoten er zo over denken, heeft een van hen onlangs dé FOX 40 Classic aangeschaft. Verhalen rondom de fluit hebben mythische proporties aangenomen. Het zou de fluit der fluiten zijn. Een wedstrijd leiden zou met dat ding een stuk leuker worden. Zou, zou... In werkelijkheid kost-ie maar een paar euro. Volgens de beschrijving stijgt het geluid tot 115 decibel, tot wel bijna 2 kilometer uittorenend boven omringend lawaai. Is ook wat waard, toch?

Onlangs moest ik er toch aan geloven, mijn eerste keer fluiten. Zelfs met twee kratjes bier kon ik niemand verleiden het van mij over te nemen. Met frisse tegenzin toog ik naar de club, verrichtte ik de toss („laten we er een sportieve wedstrijd van maken, heren”) en floot ik op de FOX 40 Classic voor de aftrap. Wat volgde was een openbaring: ik werd niet uitgescholden, er klonk hooguit af en toe wat gemor. Ik vond het best leuk!

„En? Was-ie goed? Hij was goed, hè?”, vroeg iemand van een ander team binnen de club later vrijwel uit het niets. Blijkbaar is de roem de fluit vooruitgesneld, dacht ik. Maar nog belangrijker, besefte ik: fluiten is zo erg nog niet, eervol zelfs. Voortaan kijk ik met een andere blik naar de Bas Nijhuisjes van deze wereld. Wellicht word ik als speler zelfs wat milder op het veld richting de scheidsrechter van dienst. Wellicht...

Nieuws

menu