FC Groningen werd niet geboren uit luxe. Hoe het roemruchte GVAV in 1971 op sterven na dood lag en plaatsmaakte voor een nieuwe club met een nieuw embleem: 'Het lijkt zo simpel, één zo’n G'

Waarom zou je de naam van het roemruchte GVAV inwisselen voor die van FC Groningen? Het was in 1971 geen keuze uit luxe.

De eerste training van FC Groningen in 1971, onder leiding van trainer-manager Ron Groenewoud die ook stevig de hand had in de herstructurering van de club.

De eerste training van FC Groningen in 1971, onder leiding van trainer-manager Ron Groenewoud die ook stevig de hand had in de herstructurering van de club. Foto: Fotopersbureau D. van der Veen

Wie de noordelijke dagbladen van de week van 16 juni 1971 doorspit, komt opvallend genoeg nauwelijks een letter tegen over de officiële oprichting van FC Groningen. De voorpagina’s waren vooral gevuld met de perikelen rondom de formatie van het vijfpartijenkabinet Biesheuvel. ARP, KVP, VVD, CHU en DS’70 moesten elkaar zien te vinden op heikele punten als abortus, omroep en defensie.

Ook op de sportpagina was er geen aandacht voor het officiële ontstaan van de Trots van het Noorden. Het was wel te verklaren. Enerzijds was de formele inschrijving van de nieuwe betaald voetbalclub het eindstation van een langdurig traject, waarin alles al gezegd en geschreven was. Anderzijds werd het nieuws die week volledig overschaduwd door de plotselinge dood van Tonny van Leeuwen.

De legendarische doelman van GVAV was voorbestemd om ook de sluitpost van de nieuwe Groningse voetbalentiteit te worden, maar een dag voordat FC Groningen het levenslicht zag, doofde het vuur bij Van Leeuwen voor altijd. De keeper kwam om bij een ongeluk op de Rijksweg 32 ter hoogte van Meppel.

'Overweldigende stroom reacties'

De sportpagina van het Nieuwsblad van het Noorden repte van ‘een overweldigende stroom reacties op het overlijden van Van Leeuwen’. Tientallen telefoontjes en telegrammen uit alle geledingen van de sportwereld vonden hun weg naar Groningen. Spelers en staf keerden vervroegd terug van vakantie, zoals Dick van Vlierden die in Spanje verbleef en trainer-manager Ron Groenewoud die met vrouw en kinderen op Terschelling zat. Het overige sportnieuws bleef die 16de juni beperkt tot de boomlange Jan Loorbach die Donar verliet en Rinus Michels, die rond was met FC Barcelona.

De oprichting van FC Groningen was op dat moment allang in kannen en kruiken. Geen geboorte uit luxe. Verre van dat zelfs. De eeuwig voortdurende financiële problemen vormden de belangrijkste reden dat het betaald voetbal in de noordelijke hoofdstad drastisch gesaneerd moest worden. De schuldenlast van Stichting Betaald Voetbal GVAV liep op het eind op tot meer dan een miljoen gulden.

De Groningse sportwethouder Hendriks, die het voortouw nam in de herstructurering, sprak van een bodemloze put, waar ook veel overheidsgeld in verdween. ,,Het kon eenvoudigweg zo niet doorgaan’’, stelde de bestuurder, die koste wat het kost wel betaald voetbal wilde behouden voor de grootste stad van het Noorden.

Hendriks vond trainer-manager Ron Groenewoud aan zijn zijde bij de uitvoering van de plannen. Schulden werden omgezet in leningen of helemaal kwijtgescholden. En ja, er moest ook een andere naam komen voor de club. Dat er jarenlang veel geld uit gemeente- en provinciekas naar GVAV stroomde, zette veel kwaad bloed bij andere voetbalclubs in de provincie. Juist die amateurs zou de nieuw op te richten FC Groningen in de nabije toekomst keihard nodig hebben om met de beperkte budgetten de selectie aan te vullen.

Ook over de naamgeving van de nieuwe club werd veel gesteggeld. Oer-GVAV’ers wilden de roemruchte naam niet opgeven, maar zagen al gauw in dat hun verzet zinloos was. Er moest een radicale breuk worden gemaakt met het verleden, de nieuwe entiteit moest met een schone lei kunnen beginnen zonder banden met het verleden.

Toen de naam FC Groningen op tafel kwam, klonk er veel kritiek op de Engelstalige toevoeging. Waarom niet VC Groningen of SC Groningen, gewoon op zijn Nederlands, vroegen velen zich af. Vanuit de overheid klonk de wens om er Stichting Betaald Voetbal Groningen van te maken, met als roepnaam simpelweg ‘Groningen’. De FC haalde het uiteindelijk toch.

Er kwam een nieuwe structuur, waarbij die van FC Utrecht als lichtend voorbeeld diende: een dagelijks bestuur van maximaal zeven personen, niet gelieerd aan bepaalde organisaties. Daarnaast kwam er een Raad van Advies met vijftien leden uit alle betrokken, maatschappelijke geledingen, die FC Groningen moest gaan coachen en toezicht moest houden op de financiën.

'Het lijkt zo simpel, één zo’n G'

Er moest ook een nieuw embleem komen. Daarin speelde het Nieuwsblad van het Noorden een grote rol. Lezers werd gevraagd een ontwerp op te sturen. Er werd massaal gehoor aan gegeven. Meer dan duizend logo’s belandden op de burelen van de krant. Veel Martinitorens op een bal, de tweekoppige adelaar met eveneens een voetbal in de klauwen, maar uiteindelijk werd het de typische letter G die anno 2021 nog steeds het beeldmerk siert. Het was het ontwerp van de heer Reint Rozemauit de Menadostraat in Groningen, die er 250 gulden mee verdiende.

 

De jury: ,,Het lijkt zo simpel, één zo’n G, maar hoeveel ontwerpen moeten er wel niet gemaakt zijn om dit ene, krachtige en sprekende model te pakken te krijgen. Simpel, doeltreffend, geschikt om gebruikt te worden, niet alleen op de spelersshirts en hunn blazers, maar ook op vlaggetjes, drukwerk en reclameborden, altijd herkenbaar, een goed handelsmerk.’’

FC Groningen leek dat jaar de toekomstig zonnig tegemoet te kunnen zien, maar schijn bedroog. Sportief werd het een lastig seizoen. De eerste overwinning van FC Groningen kon pas in de tiende speelronde worden gevierd, 1-2 uit bij Vitesse. De eerste zege in het Oosterpark liet tot speelronde veertien op zich wachten, toen de noorderlingen onder leiding van Ron Groenewoud DWS met 4-0 klop gaven. En financieel? Binnen de kortste keren stond het water de FC weer aan de lippen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
menu