Recordoogst aan medailles mede dankzij de multiculturele samenleving | column Sjoerd Jansen

De Nederlandse sporters, die terugkwamen van de Olympische Spelen in Tokio, werden afgelopen week groots ontvangen. De premier en staatssecretaris spraken lovende woorden, terwijl voor velen de ontvangst door koning en koningin het hoogtepunt van het huldigingsfestijn vormde.

Sifan Hassan viert haar goud op de 5000 meter tijdens de Olympische Spelen.

Sifan Hassan viert haar goud op de 5000 meter tijdens de Olympische Spelen. Foto GIUSEPPE CACACE

Met 36 medailles, waarvan 10 gouden, vestigde TeamNL als geheel een nieuw olympisch record. Minister-president Mark Rutte glom van trots en tamboereerde dat Nederland wat het behalen van de medailles betreft de koploper was van alle landen in de Europese Unie. Waarbij hij eigenlijk vergat om nog een dankwoord uit te spreken aan het adres van zijn collega Boris Johnson van Groot-Brittanië, dat dankzij de Brexit niet meer als EU-land meetelt. De Britten eindigden immers met 65 medailles, waarvan 22 gouden, als vierde natie nog enkele plaatsen hoger in het medailleklassement. Dus alles is relatief.

Natuurlijk deed Nederland, zoals je het van een welvarend en sportief land mag verwachten, het heel goed in Tokio. Maar mij had het niet uitgemaakt als we geen record hadden gehaald en een paar medailles minder naar huis waren gebracht. De sportieve prestaties zijn vooral te danken aan de inzet en volharding van de atleten zelf. Dat een land en een premier daar goede sier mee maken is wellicht begrijpelijk, maar gaat voorbij aan de individuele inspanningen. Of die nu tot succes hebben geleid of niet. Vaak was het verschil daartussen maar klein.

Wat de Spelen wel duidelijk maakten was dat onze multiculturele samenleving zeker ook successen kent. Vaak worden door een groep hardnekkige azijnpissers, die eveneens in ons parlement vertegenwoordigd zijn, alleen de negatieve aspecten belicht. Maar zonder Nederlandse sporters met een kleurtje, waarvan er velen in Tokio in actie kwamen, was de medailleoogst beduidend lager uitgevallen.

Ik noem hier speciaal Sifan Hassan, winnares van twee keer goud en een keer brons, en Abdi Nageeye, die tweede werd op de marathon. De prestaties van de beide voormalige asielzoekers uit respectievelijk Ethiopië en Somalië maakten hen nu al bijna onsterfelijk. Waarbij Nageeye ieders harten stal door zijn Belgische vriend Abdi naar het brons te loodsen.

Of we in de toekomst op de Spelen nog meer medailles gaan halen? In kleurrijk Nederland is dat zeker mogelijk.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
menu