Of hij nou op de Champs-Élysées rijdt of een rondje in Bedum, Axel van der Tuuk heeft weer zin in wielrennen. Hij won de ronde van Bedum

Axel van der Tuuk verscheurde twee weken geleden zijn contract bij de opleidingsploeg van Jumbo-Visma. De manier van werken van de succesvolle Nederlandse wielerploeg paste niet bij de renner uit Assen, die deze zomer het plezier op de fiets wilde hervinden. Dat lukte hem dankzij een frikandel mayo en een zege in Bedum.

Het fietsplezier lijkt weer terug bij Axel van der Tuuk.

Het fietsplezier lijkt weer terug bij Axel van der Tuuk. Foto: DUNCAN WIJTING

Van kinds af aan was het de droom van Axel van der Tuuk om profrenner te worden. Bij Jumbo-Visma kreeg de 20-jarige Assenaar vorig jaar die kans. Op 1 januari 2020 sloot hij zich aan bij de opleidingsformatie van de Nederlandse ProTour-team, maar nooit wist Van der Tuuk er zijn draai te vinden. En dus besloot hij een paar weken geleden in goed overleg met de wielerploeg zijn contract te ontbinden.

‘Ik wil vooral genieten’

,,Profrenner worden werd een obsessie’’, zegt Van der Tuuk kort na de finish van het criterium ‘Rondom de bult van Usquert’, waar hij met zijn nieuwbakken ploeggenoten van John Deere Cyling Team-NWVG in een kring achter het busje van de ploeg een colaatje drinkt. ,,Maar zoiets moet helemaal geen obsessie worden. Ik droom er nog steeds van om prof te worden, maar ik wil vooral genieten. Als het dan komt, dan komt het.’’

Frikandel met mayo

Na zijn vertrek bij Jumbo-Visma liet Van der Tuuk de teugels even vieren. ,,Ik heb de afgelopen weken iets losser geleefd, even de rem eraf. Als ik geen zin had om te trainen, trainde ik niet. En als ik een frikandel met mayo wilde, een biertje of whatever , dan deed ik dat.’’ Het is die ontspanning die het fietsplezier moet terugbrengen bij de Drent.

Dit weekend liet Van der Tuuk maar weer zien dat hij een groot talent is en nog steeds met veel plezier op een fiets kan zitten. Op zaterdag won hij de Ronde van Bedum. Van der Tuuk ontsnapte in dat criterium met nog vier renners uit het peloton. Samen met ploeggenoot Björn Bakker vermoeide hij medekoplopers Roy Eefting, Robin Löwik en Guillaume Visser zo, waarna hij de sprint met groot machtsvertoon won.

‘Spelletje wielrennen overal hetzelfde’

,,Het was fijn om na twee jaar weer eens een finale te rijden’’, glunderde Van der Tuuk een dag later in Usquert. ,,Ook al is het in een criterium, het voelt zo lekker. Dan maakt het helemaal niets uit in welk shirt je rijdt. Het spelletje wielrennen is overal hetzelfde. Of je nou op de Champs-Élysées rijdt of een rondje in Bedum. Dít is de reden waarom ik als klein jongetje op wielrennen ben gegaan. En dat is ook de reden waarom ik bij deze ploeg rijd. Dit is waar ik het voor doe’’, knikt hij naar zijn ploeggenoten. ,,Met de jongens op pad, dat is gewoon genieten. En vergis je niet, dit zijn goede renners. Het is niet dat het een stel amateurs zijn.’’

In Usquert had Van der Tuuk wel zin om het huzarenstukje van Bedum te herhalen. Al vroeg in de wedstrijd reed hij weg, maar ditmaal kreeg de Drent niemand met zich mee. ,,Die poging was iets te dapper misschien’’, lachte Van der Tuuk. ,,Ik wil gewoon koersen, erin vliegen. Ik had de benen ervoor, maar toen ik zag dat ik nog zestig ronden moest, dacht ik al: oei, dit ga ik niet redden.’’

Nadat Van der Tuuk na enkele rondes weer werd teruggepakt, ontsnapte er een groepje van vijf renners. Net als een dag eerder zat Bakker uit Wijnjewoude, ploeggenoot van Van der Tuuk, in de kopgroep. Per ronde liepen zij iets uit. Nadat het peloton uit koers was gehaald om de koplopers alle ruimte te geven om het met elkaar uit te vechten, reed Bakker weg en kwam hij met een voorsprong van tien seconden op zijn medevluchters solo over de meet.

Duizelen na hersenschudding

NWVG-renners Bakker en Van der Tuuk lieten zich dit weekend dus gelden. Een andere NWVG-renner, Peter Merx, reed een onopvallende ‘Bult’, maar kwam desondanks als tevreden man in de buik van het peloton over de meet. ,,Gister in Bedum moest ik nog afstappen. Het begon me daar enorm te duizelen.’’ De renner, met de prachtige bijnaam ‘De Kolibrie van Warfhuizen’ kampt met de naweeën van een hersenschudding, die hij ruim een jaar geleden opliep toen hij op z’n fiets tegen een auto knalde.

,,Ik ben nog wat vergeetachtig en ik moet weer wennen op de fiets. Het is een tijd geleden dat ik een wedstrijd heb gereden. In de bochten ben ik voorzichtig, terwijl ik daar gewoon doorheen moet knallen. Bovendien sta ik ook niet helemaal scherp’’, knijpt Merx glimlachend in z’n beginnende buikje. ,,Ik ben op dit moment meer een dikke koolmees dan een kolibrie.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Wielrennen
Wielrennen
menu