Een traantje en een schouderklopje op 14 juli | Tourcolumn Erik Dekker

Vandaag is het 14 juli. Op zijn Frans: Quatorze Juillet. De Fransen herdenken de bestorming van de Bastille-gevangenis, waarmee de Franse Revolutie begon in 1789. De Franse renners vieren deze dag ook door middel van een bestorming van het peloton.

 Erik Dekker.

Erik Dekker. Foto: Henk Jan Dijks

Stuurlinten worden afgeplakt met blauw-wit-rode tape, helmen worden uit de kast getrokken die speciaal in de Franse vlag gespoten zijn, maar vooral de harten van alle Franse renners kleuren blauw-wit-rood.

Op de Franse nationale feestdag valt nóóit de rustdag in de Tour en het is ook nóóit een saaie vlakke rit. Tijdens mijn twaalf Tour de Frances vormde het merendeel van deze feestdagen een ware hel.

Een bergetappe was nog niet zo erg. Dan reed ik toch behoorlijk achteraan en zocht ik mijn plek in de bus wel op. Maar die etappes op Quatorze Juillet ... Heel vaak konden renners die op papier wel aan. Net niet echt klimmen, maar zeker niet vlak. Toch verloor je in zulke etappes juist vaak het contact met het op hol geslagen peloton.

Dan dreigde de tijdslimiet en dat betekent dat je uit koers bent en naar je vrouw en kinderen moet. Ik heb het altijd fascinerend gevonden dat renners huilen omdat ze te laat binnen zijn en naar huis moeten. Zo erg is dat toch ook weer niet? Maar wel als je in de Tour moet opgeven natuurlijk.

In de jaren dat ik de Tour de France reed waren er zelden live uitzendingen die van start tot finish werden uitgezonden, maar op 14 juli deden de Fransen dat wel. Altijd. Nog meer motivatie voor die Fransen! En nog meer pijn voor mij en de anderen die niet uit Frankrijk kwamen!

Gelukkig hebben wij Nederlanders een keer wraak genomen. Op 14 juli 2002 was de Hollandse wraak zoet. Na honderd kilometer massaal demarreren om weg te komen, ontstond een grote kopgroep met liefst drie Nederlanders. Karsten Kroon, Servais Knaven en ondergetekende.

Karsten en ik waren ploeggenoten en ik kon hem en onze ploeg helpen om de etappezege te pakken. Sterker nog: Nederland bezette alle drie de plekken van het podium! Hoewel de Franse en Nederlandse vlag behoorlijk op elkaar lijken, wisten de Fransen dondersgoed dat niet zij hadden gewonnen maar die drie Hollanders.

Voor mij zat er een bijzonder persoonlijk tintje aan mijn derde plek van die dag. Ik had dat jaar mijn heup gebroken in Milaan-San Remo en ik was echt nog niet 100 procent fit. Sterker nog: een week eerder viel ik opnieuw op de heup en was ik ervan overtuigd dat ik naar huis zou moeten.

Terwijl ik de volgende dag in mijn eentje loste, liet ploeggenoot en vriend Marc Wauters zich afzakken en zei: ‘als jij stopt, stop ik ook’. Dat was geen optie natuurlijk. We reden samen terug, overleefden de etappe en werden iedere dag iets sterker.

Een week later speelde ik een rol in Kroons overwinning en was ik zo immens trots op mezelf dat ik dit had gepresteerd, dat ik alle bussen voorbij ben gereden, een traantje heb gelaten en mezelf een schouderklopje heb gegeven.

Het voelt ook nu nog bijna als een vijfde Tour-etappezege. Bijna.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Tour de France
menu