Raast Wout Poels over spekgladde wegen of daalt hij een steile col af, dan slaat het hart van moeder Wilhelmien op hol. 'Bij een valpartij kruip ik in de tv'

Sinds de zware val van Wout Poels in de Tour de France van 2012 zit zijn moeder Wilhelmien met een minder gerust hart voor de tv als haar zoon over spekgladde wegen raast of met hoge snelheid een steile col afdaalt. „Ik voel vanaf die dag veel meer spanning.”

Wout Poels in actie tijdens de Tour de France.

Wout Poels in actie tijdens de Tour de France. Foto: David Stockman

Nee, de vlag hangt nog niet uit bij het ouderlijk huis van Wout Poels in Blitterswijck. Zoals de driekleur op veel plekken te zien is als Oranje voetbalt of het rood van Ferrari aan vlaggenstokken hangt als de lichten bij een Grand Prix op groen springen, is het een gebruik om het dundoek van Poels’ ploeg te laten wapperen als de 33-jarige wielrenner in een grote koers aan de start staat.

Zoals zaterdag in de Ronde van Spanje. „Ik ga met Norbert (de oudste van drie zoons, red.) een paar dagen naar Spanje”, zegt Wilhelmien Poels (67). „We weten niet of we Wout daar kunnen spreken vanwege alle coronamaatregelen. Maar we hebben sowieso, zoals bij elke grote ronde, dagelijks even contact via de app. Als ik terugkeer, zal ik de vlag uithangen. Het is wel die van Ineos (Poels’ vorige werkgever), die van Bahrain Victorious heb ik niet.”

Volgeplakt

In één van de slaapkamers toont Wilhelmien een met ordners, klappers en kladblokken gevulde kast. Keurig gerangschikt op jaartal of het niveau van de wedstrijd. Volgeplakt met zelf ingevulde ranglijsten en krantenknipsels, variërend van paginagrote interviews tot het allerkleinste berichtje van een paar regels. „Ik houd vanaf het begin van zijn carrière alles bij. Krijg ook vaak materiaal opgestuurd van bekenden. Wout weet hiervan, maar hij heeft er volgens mij nog nooit echt naar gekeken. Zoiets doe je pas als je loopbaan ten einde is. Dan is het toch mooi als je dit als herinnering hebt, lijkt me.”

Wilhelmien Poels volgt de verrichtingen van de jongste telg op de voet. Ze heeft alle grote rondes bezocht en was er vijf jaar geleden bij op de Olympische Spelen in Rio. Maar meestal zit ze voor de tv. In haar eigen huis, niet bij familie of vrienden. Een bewuste keuze. „Bij beklimmingen zit ik op het puntje van mijn stoel. Dan ben ik ook in staat om ‘hup, hup, hup’ naar het scherm te roepen.”

Moederhart

Maar als de top is bereikt en de renners onverschrokken de diepte in duiken, slaat het moederhart van Wilhelmien op hol. „Bij elke afdaling loop ik weg. Dan ga ik in de keuken koffie zetten of even iets anders doen. Thuis is zoiets makkelijker dan wanneer je bij anderen bent. Als ze met 80, 90 kilometer per uur naar beneden schieten, heb ik het niet meer. Wout weet hoe ik me dan voel, maar het hoort nu eenmaal bij het wielrennen. Als je daar bang voor bent, moet je ermee stoppen, zegt hij dan.”

De angst voor wat haar zoon zou kunnen overkomen, werd in 2012 aangewakkerd. Na een massale valpartij tijdens de Tour de France belandde Poels met zware verwondingen op de intensive care. „Ik zat in de auto toen ik hoorde wat er was gebeurd. We zijn meteen naar het ziekenhuis gegaan, het zag er echt slecht uit. Gelukkig is het goed gekomen, Wout heeft een enorm doorzettingsvermogen. Hoewel ik niets wil missen, kijk ik sindsdien wel anders naar het wielrennen. Met veel meer spanning. Dat zal de komende drie weken ook het geval zijn. Als er een valpartij is, kruip ik in de tv. Dat zal nooit meer verdwijnen.”

2012 was sowieso een gitzwart jaar. In januari overleed Wouts grootste fan, zijn vader Henk. „Hoewel hij hem nog steeds mist, heeft hij het wel een plek gegeven, denk ik. Je schiet er niets mee op daarin te blijven hangen, je moet het leven nemen zoals het is. Zo staan wij er allemaal in, we zijn vrij nuchter. Uiteraard zijn we trots op Wout. Maar ook als je toevallig goed kan fietsen, kun je toch gewoon jezelf blijven?”

Enkele jaren na het verlies van haar echtgenoot zag Wilhelmien ook Wout als laatste uitvliegen, naar het op een steenworp van Blitterswijck gelegen Meerlo. Daardoor zagen ze elkaar nog vaak genoeg, maar inmiddels woont hij in Monaco. „Je kunt als moeder wel zeggen: nu ben je wel erg ver van huis, maar het is zijn werk en zijn leven. Hij kan daar veel beter trainen met de bergen en het constant lekkere weer. En via Facetime en Whatsapp kun je gemakkelijk contact houden.”

Jetset

Ze heeft haar zoon en diens vriendin een paar keer bezocht in het kleine prinsdom, waar glitter en glamour in kapitalen wordt geschreven. „Ze wonen daar prachtig met uitzicht op de zee en de haven met grote jachten. Mooi om te zien natuurlijk, maar het is niet mijn wereld. Geef mij maar mijn uitzicht hier op de bomen en het groen. Die jetset is ook niet zijn ding. Daarom denk ik dat hij ooit weer terugkeert naar deze omgeving.”

Naar Blitterswijck dus, waar op de zijkant van café De Zwart een mural van Poels in de bolletjestrui prijkt. „Als ik mensen daarvan een foto zie maken, vertel ik dat ik zijn moeder ben. Want we zijn allemaal heel trots op hem. Maar ik ga zelf niet op de foto, dat hoeft voor mij dan weer niet.’’ Terug dus naar Limburg, waar ma Poels voor het boodschappen doen extra tijd moet uittrekken als haar zoon, zoals recent in de Tour, veelvuldig in beeld verschijnt.

Naar het noordelijke puntje van Limburg om precies te zijn, waar hij - net als zijn oudere broers Jos en Norbert - thuis een oogje in het zeil kan houden. Ma Poels kreeg een kwarteeuw geleden de diagnose MS. Sinds zes jaar slikt ze een medicijn dat wonderwel goed aanslaat. De progressieve spierziekte is daardoor een halt toegeroepen. „Ik heb veel geluk gehad. Al kan ik niet meer alles. Ik fiets bijvoorbeeld niet meer, uit angst dat ik val. Wout heeft ook liever niet dat ik op de fiets kruip. Zoiets moet je dan uitgerekend horen van een wielrenner...”

Terug naar de kamer met de ordners, klappers en kladblokken. Aan de wand hangt een bescheiden schilderij: Wout arm in arm met winnaar en Sky-teamgenoot Chris Froome in de laatste rit van de Tour de France van 2015. Drie jaar na zijn afgrijselijke val. „We waren toen met een grote groep in Parijs. Voor mij het mooiste moment uit zijn carrière. Het had weinig gescheeld of hij had nooit meer kunnen fietsen. En hem dan zo binnen zien komen, het ging echt door merg en been.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
Wielrennen
Wielrennen
menu