Tom Dumoulin weet dat het niet vanzelfsprekend is om te winnen | Column Symen Bosma

Symen Bosma.

Symen Bosma. Foto: Annet Eveleens

Tien jaar was ik toen het Nederlands elftal bijna wereldkampioen werd in Argentinië. We woonden in Slochteren en bij de goals van Arie Haan, die heerlijke pegels tegen West-Duitsland en Italië, gooide ik van pure blijdschap alle kussens van onze bank door de kamer, tot ergernis van mijn moeder.

Het WK 1978 was het eerste grote eindtoernooi dat ik bewust meemaakte. Van de finale van vier jaar daarvóór herinner ik me alleen dat mijn vader me wegstuurde om ijsjes te halen, terwijl hij zelf gekluisterd zat aan ons zwartwit-tv’tje.

Dat Oranje een WK-finale haalde was in mijn jeugd dus vrij normaal. Misschien sta ik daardoor wel redelijk positief in het leven, wie weet. De klad kwam er daarna al snel in. In 1980 overleefden we de poule niet en van de drie grote toernooien daarna haalden we zelfs niet eens het eindtoernooi.

Na het EK van 1988 was het natuurlijk wel weer feest en hoe. Ik herinner me nog goed hoe in Vaassen, waar we destijds woonden, een lijnbus werd aangehouden door de plaatselijke feestvierders, om vervolgens een eindeloze oranjegekleurde polonaise door de bus te maken. De chauffeur én de passagiers keken glimlachend toe, als ze al niet meededen.

Nederlands kampioen tijdrijden

Afgelopen woensdag zagen we Tom Dumoulin in Emmen Nederlands kampioen tijdrijden worden. Honderd meter na de finish balde hij zijn vuist. Voor onze camera vertelde hij in twee minuten de korte versie van zijn grote verhaal. Waarom hij, als Giro-winnaar en een van de beste wielrenners van de wereld, nog zo blij kon zijn met zijn vierde Nederlandse tijdrittitel. ‘Winnen is winnen, hè!’, zei hij, doelend op de moeilijke jaren die hij nu hopelijk achter de rug heeft en waarin hij niets won. Hij bleek overtraind, zijn lichaam herstelde niet meer goed en hij overwoog zelfs te stoppen met wielrennen.

En dus víerde Dumoulin woensdag die Nederlandse tijdrittitel, blij als een kind. Omdat hij nu weet dat het niet vanzelfsprekend is om überhaupt te winnen. Laten we dat goed onthouden.

Want zoals we weten uit de magere jaren 80: ook poulewinnaar worden op een EK voetbal is niet bepaald vanzelfsprekend. Zeker niet met Wout Weghorst in de basis. Dat moet gevierd worden. Dus ik gooi dit weekend even wat kussens in de lucht. En misschien houd ik wel een lijnbus aan.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
menu