'Zonder WKE valt het kamp te pletter'

Supporters strijden voor behoud club. FOTO BOUDEWIJN BENTING

Als een donderslag bij heldere hemel. Zo sloeg het onafwendbare faillissement van WKE dinsdag in. Het woonwagenkamp kookte van emoties. Van boosheid en verdriet.

De sfeer is te snijden als de verslaggever kort voor elven de kantine binnenkomt. Een handjevol fans staart in het niets. Het notitieblok werkt als een rode lap op een stier. Als blikken konden doden… ,,Wat moet je hier? Ga maar gauw naar Assen. Daar is nieuws te halen. Niet hier. Wegwezen!'' Met zachte hand wordt de verslaggever door een in oranje trainingsjack gestoken diehard de kantine uitgebonjourd. De fotograaf treft even later hetzelfde lot.

Het woonwagenkamp is in shock op de dag des oordeels. Een groepje vrouwen staat op de hoek van een straatje. Het nieuws is bij hen als een bom ingeslagen. ,,Ik ben me doodgeschrokken. Een ramp is dit'', zegt een van hen. ,,Wat moet het kamp zonder voetbalclub? Dan is alles weg'', haakt een ander in. Een Mercedes stopt. Het raampje gaat open. De jonge vrouw achter het stuur van de limousine is nog maar net op de hoogte van het Zwaard van Damocles dat boven de roemruchte club hangt. ,,Mijn vader heeft het me net verteld. Dit is verschrikkelijk. Zonder WKE valt het hele woonwagenkamp te pletter.''

De trots van het kamp

De schrik zit er bij de vrouwen goed in. Stuk voor stuk zijn ze 's zondags steevast van de partij als de hoofdmacht thuis speelt. Jopie Scholten pinkt een traantje weg. ,,Iedereen hier op het kamp heeft een band met WKE. Mijn man is als vrijwilliger vier avonden in de week in touw voor de club om alles netjes en schoon te houden. Op WKE is de trots van het woonwagenkamp. Daar ga je voor door het vuur. We hebben het afgelopen jaar al zwaar te verduren gehad onder een groot aantal sterfgevallen en ziekte. Tegen mensen die daar verdriet van hebben, zeggen we: ,kom op, mee naar WKE.' Zo is de club veel mensen tot steun. Zoals mijn overbuurman. In een jaar tijd zijn bij hem beide benen geamputeerd en heeft hij zijn vrouw en kind verloren. Op zondag gaat hij eerst naar het kerkhof aan de Wolfsbergenweg. Een tijdje later zie ik hem hier voor de deur langs rijden naar het voetbalveld. WKE is zijn troost.''

Het zit diep bij Jopie Wolters. Ze is familie van wijlen Rooie Jan Wolters, een van de mannen die de club in de benen hielp. ,,In zijn kostuum met oranje stropdas, dat hij op zondag altijd droeg, is Rooie Jan Wolters begraven. Als hij, Rooie Willem, Grote Geert en Joseph Oosting van bovenaf konden zien nu gebeurt met wat zij hebben groot gemaakt, zouden ze kapot gaan.''

Geen kwaad woord

Nee, van boosheid op het clubbestuur willen de vrouwen niets weten hoewel er toch alle aanleiding lijkt zich bedrogen te voelen. Ruim een jaar geleden hadden de kampbewoners en iedereen die ze een warm hart toedraagt, nota bene diep in de buidel getast om de club voor een zekere ondergang te behoeden. De reddingsoperatie leek geslaagd. Achteraf lijkt dat water naar de zee dragen te zijn geweest. Maar de vrouwen willen geen kwaad woord horen over de leiding van de club. ,,Wij weten niet wat hier achter zit. Misschien zijn het wel schulden uit een ver verleden die de club nu toch de das om doen.''

Nee, dan de fiscus. Daar hebben ze geen goed woord voor over. ,,Bij de belasting gaan ze over lijken. Ze beseffen niet wat ze kapot maken. En dat op het mooiste kamp van Nederland, want hier gebeurt nooit wat.''

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport
menu