Het meisje dat spoorloos verdween: Aflevering 6 - De onderste steen

Het bed van Willeke Dost (15) uit Koekange is leeg op 15 januari 1992. Ze is weg en blijft weg. Een verdwijning die 27 jaar later nog steeds niet is opgelost. Een misdrijf ligt voor de hand. Maar er is geen lijk, geen dader. DvhN brengt het mysterie opnieuw onder de aandacht. Want er is iemand die iets weet. Aflevering 6: De onderste steen.
x
6.
De onderste steen

Het verdwenen meisje

Het bed van Willeke Dost (15) is leeg die ochtend. Ze is weg en blijft weg. Een verdwijning die 27 jaar later nog steeds niet is opgelost. Een misdrijf ligt voor de hand. Maar er is geen lijk, geen dader. DvhN brengt het mysterie opnieuw onder de aandacht. Want er is iemand die iets weet. Aflevering 6: De onderste steen.
Meld je aan voor onze Dossier Willeke-nieuwsbrief en krijg een email zodra een nieuwe aflevering online staat. Heb jij informatie over Willeke Dost? Mail ons dan op dossierwilleke@dvhn.nl .

Lees hier alle afleveringen

Door Gert Meijer en Frank Jeuring Lees hier alle afleveringen
De onderste steen

Het verdwenen meisje

Het bed van Willeke Dost (15) is leeg die ochtend. Ze is weg en blijft weg. Een verdwijning die bijna 27 jaar later nog steeds niet is opgelost. Een misdrijf ligt voor de hand. Maar er is geen lijk, geen dader. DvhN brengt het mysterie opnieuw onder de aandacht. Want er is iemand die iets weet. Aflevering 6: De onderste steen.
Meld je aan voor onze Dossier Willeke-nieuwsbrief en krijg een email zodra een nieuwe aflevering online staat.

Lees hier eerdere afleveringen
Door Gert Meijer en Frank Jeuring

Lees alle afleveringen

HEBBEN WE DE MOORDENAAR MISSCHIEN  al in de ogen gekeken? De vraag ligt in december 2018 ineens op tafel tijdens redactioneel overleg over de verhalenserie over Willeke Dost, het meisje dat spoorloos verdween. Het wordt stil. Een simpel ja of nee zou volstaan. Maar zo simpel is het niet. 

Het is een dik half jaar nadat DvhN aanbelt bij ex-onderzoeker Dick Gosewehr van het Cold Case Team. Hij is de eerste van tientallen betrokkenen die over het mysterie worden geïnterviewd. De auto gaat meermaals richting het Drentse platteland en vooral Koekange, de plaats waar het 15-jarige pleegkind van de familie Mulders in de nacht van 14 op 15 januari 1992 spoorloos verdwijnt.

De Protestantse kerk in Koekange

Ze zit in Polen, in Engeland, in Guatemala. Willeke Dost is gedood bij een satanisch ritueel, dan wel gewurgd en aan de varkens gevoerd. In de 27 jaar sinds de vermissing komen de meest wilde suggesties voorbij, naast meer onderbouwde vermoedens en theorieën. DvhN trekt alles na, gaat deuren langs en houdt vermoedens en theorieën tegen het licht. Reacties onder verhalen op met name Facebook worden ‘doodgecheckt’.

Vriendinnen van het meisje doen hun verhaal, klasgenoten, biologische familie, buren, maatschappelijk werker, creatief therapeut, politiemensen, onderzoekers, voormalige pleegkinderen, privédetectives en andere betrokken. De gesprekken leveren veel informatie op, maar geen doorbraak. Sterker nog: hoe meer naar boven komt, hoe groter de twijfels over wat er met Willeke gebeurd is. Dat ze om het leven is gebracht is lijkt het meest waarschijnlijk. Het zou betekenen dat er een dader is, of daders. Maar wie? Een tot dusver onbekend persoon, of toch iemand waar al mee gesproken is? In dit dossier is niets onmogelijk.

BESCHADIGD

OF DE ONDERSTE STEEN  boven komt blijft de vraag, maar een half jaar onderzoek levert veel nieuwe informatie op. Daarmee kan een aantal theorieën en vermoedens in de prullenbak. Zoals het gerucht dat de tiener zwanger is als ze verdwijnt.

Een aantal vriendinnen verklaart dat Willeke vragen stelt over hoe het is om in verwachting te zijn. Indien ze zwanger is kan het de theorie staven dat ze is weggelopen. Al ontbreekt bewijs dat ze het daadwerkelijk tegen iemand zegt. Gespeculeerd wordt dat Martijn Kisters de vader zou zijn. Hij verklaart dat ze elkaar kennen van scouting. De twee spreken na school regelmatig af bij het witte fietsbruggetje over de Reest. Hij typeert de relatie echter als ‘kinderverkering’: ,,We gingen niet verder dan handjes vasthouden en elkaar kusjes geven.’’

Wileke en Martijn
Willeke's exemplaar van De Zomer van '45. Binnenin is geschreven 'Willeke Dost. Van pa en ma 26-11-1991.'

Er is nog een naam: ‘Lucky’. Lucky is Lucky Compagner. Hij is een jaar of vijf ouder dan haar en komt regelmatig in snackbar Hillies in Staphorst, voor een biertje. Willeke ziet hem daar en wordt verliefd. Overigens zonder dat hij het weet. De man is inmiddels eigenaar van een bestratingsbedrijf in Koekange. Als ze verdwijnt, wordt Lucky meteen ondervraagd. De agenda van Willeke staat vol met zijn naam. Tegen DvhN zegt hij: ,,Het ging over Lucky dit, Lucky dat… Maar ik heb haar nooit gezien.” 

Dat de tiener vragen stelt over zwanger zijn is misschien niet zo gek. In november 1991 krijgt Willeke voor haar verjaardag  De zomer van ‘45  van haar pleegouders. Een boek met verhalen van Nederlandse vrouwen die rond de bevrijding verliefd worden op Canadese soldaten en in verwachting raken.

Willekes exemplaar van De Zomer van '45. Binnenin is geschreven 'Willeke Dost. Van pa en ma 26-11-1991.'

‘WILLEKE DOST’  staat lang op het ‘verlanglijstje’ van DvhN. Het mysterie houdt ook journalisten al jaren bezig. Als haar naam voorbijkomt vanwege de heropening van het politieonderzoek, een noodkreet in huis-aan-huisbladen of als er gegraven wordt bij de boerderij van de Mulders en pleegmoeder Herna en haar zoon Bart worden aangehouden. De artikelen die het oplevert zijn vooral die van de waan van de dag.

De wens is uitgebreid onderzoek te doen. Niet alleen om de verdwijning in kaart te brengen, ook om Willeke ‘een gezicht’ te geven. Het gaat immers om een tiener, mens van vlees en bloed. Een andere drijfveer is dat het wellicht nieuwe informatie oplevert. Dat zou helemaal mooi zijn. Achterhalen wat is gebeurd en waar ze is, levend of dood. Want ‘Willeke’ gaat onder de huid zitten.

Het idee, dat al in de zomer van 2017 begint te broeien, is geïnspireerd op de true crime-journalistiek in podcastseries als  Someone knows Something  en  In the Dark . Maar goed onderzoek kost extra geld. En: extra tijd. Als de vermissing van het meisje in januari 2018 op de Cold Case agenda komt, krijgt het project definitief vorm. Er komt subsidie om twee journalisten vrij te maken en zij gaan in juni van dat jaar aan de slag.

De methode is simpel. Begin bij het begin. Lees alles, noteer namen en ga eropuit. De stijl is de directe benadering. Eenmaal voor de deur, is de ervaring, wordt een journalist sneller binnengelaten. Aan de telefoon is de kans op ‘nee’ groter. Inderdaad gaan veel deuren open. Een verhaal ontvouwt zich: het verhaal van een ‘beschadigd kind’. Een 15-jarig meisje dat, als ze verdwijnt, al een dik dossier heeft met haar naam erop.

TWIJFELS
Willeke's tante Lammie Dost bij het graf van haar ouders, Willem en Truus Dost

HET MEISJE WORDT WEES  als ze 13 maanden is. Haar ouders, Willem en Truus Dost, verongelukken op Tweede Kerstdag 1977 in de nieuwe auto van een vriend in Eerste Exloërmond. Naar later blijkt zit de man met drank op achter het stuur en zonder rijbewijs. Als iemand onder een slecht gesternte is geboren, dan is het dit meisje. Na het ongeluk volgt een ‘gesleur en gesleep’. Langs biologische familie, pleeggezin, ziekenhuizen, jeugdpsychiatrische inrichting en uiteindelijk, opvang bij de familie Mulders in Koekange.

Willeke's tante Lammie Dost bij het graf van haar ouders, Willem en Truus Dost

Gesprekken met vriendinnetjes en klasgenootjes kleuren het beeld van Willeke verder in. Een meisje met hechtingsproblemen en onvoorspelbaar gedrag. De tiener krijgt de ruimte in Koekange, zit op pianoles, scouting en paardrijden en heeft een eigen paard: Rakkur. Ze is verlegen, afstandelijk, kan lief zijn, boos, is jaloers en heeft een kort lontje. Een puber die het leven ontdekt, anderzijds niet van knuffelen houdt. Sociaal onhandig en soms met een grote mond. Al past het gedrag ook bij de leeftijd. En, afgaand op rapportcijfers en verhalen, gaat het goed met haar. Kort voor ze verdwijnt verwisselt ze spijkerbroek en slobbertrui voor rokje en make-up.

Het sluit aan bij wat Esther Nathan vertelt. Gedurende een jaar of twee ziet ze het meisje iedere vrijdag. De creatief therapeut heeft het gevoel dat het stapje voor stapje beter gaat. Omdat Willeke steeds mooiere dingen gaat maken, er leuker uitziet en seksueel ontwaakt. ,,Ik had met haar afgesproken dat ik een lap stof zou kopen. Daar zou zij iets van naaien. Die lap is blijven liggen.’’

Deel van een brief die Willeke naar een vriendinnetje schreef

DE VRIENDINNEN ZEGGEN ECHTER  ook iets anders. Willeke vertelt hen dat ze zich niet veilig voelt bij het pleeggezin. Het meisje is bang voor een of meer pleegbroers die haar zouden begluren. Ze schrijft dit in briefjes aan Geke Crediet. Het sluit aan bij vermoedens van anderen. Dat er meer aan de hand is dan een meisje dat wegloopt.

De woning van de Mulders in Koekange

Het is wat de familie Mulders op de dag van de verdwijning meldt. Het pleegkind is ervandoor en de politie houdt dat lang voor aannemelijk. Dat is niet zo gek. Zeker drie keer eerder fietste een pleegkind bij het gezin weg. Dat de politie uitgaat van weglopen is een gemiste kans, legt Dick Gosewehr in juni 2018 uit. Hij is ex-onderzoeker van het Cold Case Team en betreurt het dat de politie niet direct een sporenonderzoek doet bij het pleeggezin. Want daar is volgens hem alle aanleiding voor.

Dick van Berkum bestrijdt dat. De rechercheur, toen nog wachtmeester eerste klas is één van de twee politiemensen die na de melding van de vermissing ‘s avonds naar Koekange rijdt. Als DvhN plots bij hem voor de deur staat houdt hij eerst af. In overleg met de politie volgt in november 2018 alsnog een gesprek. Hij praat voor het eerst sinds lange tijd uitgebreid met de media. Hoewel hij opvoert wat meteen aan onderzoek is gedaan blijven daar twijfels over.

De woning van de Mulders in Koekange

Henk Koetsier is eigenaar van de plaatselijke supermarkt. Hij woont ook op de Koekanger Dwarsdijk en kijkt vanuit zijn tuin op het huis van de Mulders op nummer 41. In de 27 jaar sinds de verdwijning is het DvhN de eerste die bij hem aanbelt en naar Willeke vraagt: ,,Er is nooit een agent langs geweest.’’

Er is hier nooit een agent langsgeweest

Henk Koetsier, buurman van de Mulders
De waterput die de politie wilde bekijken

HET LICHAAM VAN WILLEKE  ligt volgens een tipgever van privédetective Robert van Hooven begraven ergens aan de Koekanger Dwarswijk. De politie kan er niet kijken omdat daar nieuwbouw staat. Het DvhN belt 19 december 2018 op het adres aan. De vrouw die open doet wil niet bij naam genoemd worden en ook het adres mag niet in het verhaal, maar ze wil wel praten. Zij en haar man kopen het huis in 2006 en beginnen direct aan een grote verbouwing. Woning en schuur worden binnenstebuiten gekeerd en de complete tuin met een graafmachine omgeploegd.

Een jaar na de grote graafactie achter het huis van de familie Mulders in 2010 staan drie auto’s voor de deur. Politie. Ze vragen naar de waterput, die bij de verbouwing plaatsmaakt voor een badkamer en onderzoeken de kruipruimte onder de woning en het land achter het huis. Onder meer met een grondradar. Er wordt niks gevonden. De bewoonster is niet verbaasd. ,,Tijdens de verbouwing zijn we geen botten of andere gekke dingen tegengekomen. Als er wat lag, hadden we dat toen wel gevonden.’’

De waterput die de politie wilde bekijken

Met het verstrijken van de jaren wordt weglopen steeds onwaarschijnlijker. Het vermoeden groeit dat op de avond voor de vermissing, als Willeke thuis is met Piet en Bart, iets is gebeurd. Het verhaal van het pleeggezin bevat veel tegenstrijdigheden en maakt dat aannemelijk. Van Hoove denkt het, Gosewehr en ook criminoloog en psycholoog Harrie Timmerman, die eveneens in het Cold Case Team zat.

TWEE GEZICHTEN
Wout en Bart Mulders in 1983

DE FOCUS SCHUIFT NAAR HET PLEEGGEZIN . Wat zou helpen is inzage in het omvangrijke politiedossier over deze zaak. Ondanks meerdere verzoeken om het in te zien blijft toestemming achterwege. De politie schrijft voor DvhN wel een brief aan pleegkinderen met het verzoek om medewerking. Een aantal reageert en daaruit ontstaat alsnog een beeld van de Mulders. Een familie met twee gezichten.

Dat bestaat uit vader Piet, moeder Herna en de kinderen Mieke, Wout en Bart, waar telkens twee jaar tussenzit. Ze zullen in totaal achttien pleegkinderen opnemen. Willeke is de laatste. Enerzijds is er structuur, rust, reinheid en regelmaat. Anderzijds blijkt de sfeer uiterst pragmatisch. Het credo is, zoals voormalig pleegkind Helma Dijkzeul uitlegt: we zorgen voor je, maar je moet geen problemen maken. Zij zit bij de Mulders als die nog in Heteren wonen. De tiener voelt zich er veilig.

Wout en Bart Mulders in 1983

Het gezin verhuist in 1982 naar Koekange. Afgaand op Dijkzeul en andere pleegkinderen ontstaat het vermoeden van een ‘knip’ in de manier van opvang. Het aanvankelijke ideële motief maakt mogelijk plaats voor een zakelijk. Wellicht uit nood, want Piet moet zijn baan als docent opzeggen vanwege stemproblemen.

De boerderij van de Mulders in 1983

DvhN spreekt andere pleegkinderen. Ina Venema blijft er in 1985 een paar weken en houdt het dan voor gezien. Ze vindt de sfeer er allesbehalve leuk. Een jongen die anoniem wil blijven zegt dat hij er twee jaar eerder is weggevlucht vanwege het negatieve gedrag van de pleegouders. Hij is het op zeker moment zo zat dat hij naar zijn moeder in Sliedrecht fietst, een tocht van 180 kilometer.

De boerderij van de Mulders in 1983

EEN STAP VERDER GAAT  het verhaal van nog een ander pleegkind. Dit pleegkind zegt dat ze werd betast door de broers en geslagen door de pleegmoeder. De vrouw is licht verstandelijk gehandicapt, maar vertelt in 2018 aan DvhN exact hetzelfde als in 2010 aan de politie. Bovendien worden haar beweringen deels door moeder en zoon Mulders bevestigd.

Dat is te lezen in het omvangrijke politiedossier. Advocaat Esther Vroegh mag de 14, 15 dozen als een van de weinigen wel inzien. Dat gebeurt als zij namens Willeke’s tante Klaasje Wopken bij het Gerechtshof bezwaar maakt tegen het besluit dat pleegmoeder Herna en haar zoon Bart officieel verdachten af zijn. In het bezwaar staat dat ‘niet uit te sluiten is dat Willeke slachtoffer is van seksueel misbruik binnen het gezin’.

Herna wordt geïnterviewd door de EO
Willeke met een hond en puppy

Herna bestrijdt in eerste instantie dat ze heeft geslagen. Tot de politie haar eigen dagboekaantekeningen laat zien: ‘...heeft weer eens amok op school, loopt over de tafels, houdt zich bewusteloos etc etc, heb haar ‘s avonds en ordinair pak slaag gegeven, schijnt te helpen.’ Waarna de pleegmoeder het bagatelliseert tot ‘een tik’. Wout ontkent het niet, leest Vroegh in het dossier: ,,Ik vroeg of ik haar borsten mocht aanraken. Dat gebeurde in de woonkamer. Daar was verder niemand. Ze zei: Oke, verder niets. Ik ben met een hand, ik denk mijn rechter, boven bij haar trui ingegaan. Ik wilde weten hoe een borst voelde.’’

Ik wilde weten hoe een borst voelde

Wout Mulders

Vroegh leest soortgelijke getuigenissen. Pleegbroers en pleegvader worden beschuldigd van handtastelijkheden. De verhalen staan haaks op de ervaring van maatschappelijk werker Fred Verasdonck van Stichting Therapeutische Gezinsverpleging (STG). Hij zegt in oktober 2018 dat de rapporten over het gezin allemaal positief zijn: ,,Ze waren niet bekend bij ons. Wel bij andere instellingen en ze hadden wel veel ervaring.’’

Willeke met een hond en puppy

HET GEZIN STAAT TE BOEK ALS THERAPEUTISCH , maar nog voor Willeke er zit, vluchten drie pleegkinderen er weg. Tegenwoordig zouden bij alle instanties alarmbellen gaan rinkelen. Of dat bij de Mulders gebeurd is, is onbekend. Willeke’s dossier blijft gesloten. Een bezoek aan Jeugdbescherming Noord levert niks op. Journalisten krijgen geen inzage. De enige die dat mag is een belanghebbende. Echter, die is er niet meer. De ouders van Willeke zijn dood. Tantes als Lammie Dost of Klaasje Wopken? Jeugdbescherming vindt het ‘veel te ver weg’ bij Willeke. Wie dan wel? Justitie. Verder niemand.

Een andere vraag. Wie is de voogd? Ook die is er niet. Niet meer. Als iemand achttien wordt is een voogd niet meer nodig. Het meisje bereikt die leeftijd 24 jaar geleden en ze is nooit doodverklaard. Officieel moet dan een overdracht plaatsvinden. Kan het niet naar de persoon zelf of een belanghebbende, dan naar de rechtbank. De vraag of dat is gebeurd staat ook nog open. Jeugdbescherming wil niet meewerken aan een verzoek om in contact te komen met de toenmalige voogd.

Pleegouders Piet en Herna Mulders

De Mulders kunnen veel vragen beantwoorden. Alleen al omdat pleegvader en jongste zoon, Willeke voor het laatst zien. Maar Piet overlijdt in 2006 en Herna is dementerend. Dochter Mieke wil niet. Waarna koers wordt gezet naar Arnhem. In een volksbuurt, vlakbij waar Bart woont, loopt een man met een klein kind op de armen. Bij het goede huis is een vrouw aan de schoonmaak. De partner van Bart.

Als DvhN naar hem vraagt knikt ze in de richting van de man met het kind. Bij de naam ‘Willeke Dost’ spurt hij met kind naar binnen. De vrouw spreekt haar onbegrip uit: ,,Komen jullie daarvoor helemaal uit het noorden?’’ Bart zelf komt nog even naar buiten om te melden dat hij niets zegt. Nou, één ding dan: ,,Die zaak heeft mij al genoeg ellende gebracht."

ONGEMAKKELIJK

WOUT BLIJFT HEEL LANG ONVINDBAAR , tot half december 2018 een mailtje komt. Hij wil via de mail best vragen beantwoorden. Over hoe het is om op te groeien in een gezin waar altijd pleegkinderen, zwijgt de oudste zoon. ,,Ik kan ons niet verdedigen ten koste van de pleegkinderen, dus ik moet mijn verhaal neutraal houden.’’

Wout zegt wel dat hij Willeke niet ophaalt van de klassenavond waar ze overstuur raakt. Klasgenoten zeggen dat het meisje bang wordt als ‘een broer’ haar ophaalt: ,,Er is mij nooit verteld wat daar is gebeurd. Ik weet nu pas dat er een klassenavond is. Nee, ik kan me niet voorstellen dat ze bang voor mij was. Ik heb briefjes gelezen waarin ze duidelijk aangeeft dat ze mij niet leuk vond. Dat heb ik nooit geweten en ik vond het ook vervelend om te lezen.’’

Hij woont nog in Koekange als Willeke bij de Mulders geplaatst wordt. ,,Ik had nooit een jonger pleegzusje gehad dus ik vond het leuk om met haar om te gaan. Op papier waren Willeke en ik gelijk in het gezin, maar in werkelijkheid lag die verhouding anders. Omdat je een stuk ouder en wijzer bent ontstaat automatisch een opvoedend element. Ik vertelde haar dus ook wat ze wel of niet mocht. Ik was niet een ouder, ook niet een broer, maar iets er tussenin.’’

Wout Mulders op een solex in 1983

Als hij in de stad Groningen gaat studeren en steeds minder in Koekange is, verandert de verhouding. Wout vermoedt dat hij dan nog steeds ‘opvoedend’ tegen haar praat en dat Willeke daarna denkt: bemoei je niet met mij, jij woont hier niet: ,,En eigenlijk had ze daar gelijk in. Zij ontwikkelde zich, maar in mijn gedachten bleef ze hetzelfde.’’

Willeke nam regelmatig de trein tussen Groningen en Meppel

Hij herinnert zich een situatie waar zij zich ongemakkelijk voelt bij hem. Willeke gaat na een therapiesessie terug van Groningen naar Meppel en Wout rijdt met haar mee in de trein. Dan kan pleegvader Piet hen oppikken.

Willeke nam regelmatig de trein tussen Groningen en Meppel

,,Ik stond te wachten op de trappen van het station. Toen ze aan kwam lopen deed ze net of ze mij niet zag hoewel ze bijna tegen me op liep. In de trein wilde ze niet op een bank zitten waar al mensen zaten. Zo zijn we de hele trein doorgelopen tot de ruimte achter de machinist. Die was leeg en daar kon je op klapstoeltjes zitten. Ze deed haar koptelefoon op en ging muziek luisteren. Toen ik haar vroeg die af te doen werd ze rustig. We hebben de rit verder leuk gepraat, maar de band die we hadden was veranderd.’’

UIT HET POLITIEDOSSIER  blijkt al dat hij de handtastelijkheden richting het licht gehandicapte pleegkind toegeeft. Zijn lezing in de mail wijkt iets af: ,,We zaten in de woonkamer en zij zong een liedje waar ze haar borsten en andere lichaamsdelen aan moest raken. Ik vroeg of ik haar borsten ook mocht aanraken en dat was goed. Het schijnt ook dat Willeke op een verjaardagsfeestje aan een klein buurmeisje verteld heeft dat ze seks had met al de mannen van het pleeggezin. Ik heb haar niet misbruikt en ik kan me niet voorstellen dat andere mannen dat wel gedaan hebben.’’

Het bedrijf Wabco in Meppel, waar Piet Mulders werkte
Het bedrijf Wabco in Meppel, waar Piet Mulders werkte

Volgens de politie heeft Wout een alibi voor de avond waarop Willeke verdwijnt. Daarnaar gevraagd schrijft hij: ,,Het was tentamenperiode en ik ben Groningen niet uit geweest.’’ Dat ze vermist is, vindt hij niet vreemd: ,,Ze had het altijd over dat ze naar een plek wilde waar niemand haar kende. We keken destijds naar een Engelse serie van kinderen die weggelopen waren en in een holle boom in het bos woonden. Ik vond het wel vreemd dat ze het in de winter deed en niet in de zomer.’’

Willeke had het altijd over dat ze naar een plek wilde waar niemand haar kende

Wout Mulders

Omdat er nooit meer iets van haar vernomen is, begrijpt de oudste zoon dat gedacht wordt dat iets in het pleeggezin is gebeurd. Zelf kan hij zich niet voorstellen dat iemand in zijn familie een misdrijf begaat. Hij heeft een andere theorie. ,,Willeke zat op school in Meppel en daar werkte mijn vader, bij Wabco. Soms reed ze met mijn vader terug. De fiets ging in de kofferbak. Maar de school was eerder uit. Die tijd overbrugde ze bij een klasgenootje, of ze wachtte op de parkeerplaats van het bedrijf. Daar waren ook chauffeurs van vrachtwagens die gelost en geladen werden. Ze werd steeds meer herkend en had contact met die mannen. Ik denk dat ze met één van hen is meegegaan. Van ons huis is het twee kilometer fietsen naar de parkeerplaats langs de N375. Ze heeft daar afgesproken en is met fiets en al met een vrachtwagen meegegaan naar ‘een plek waar niemand haar kent’.

WAAR IS WILLEKE?
De coldcase-poster voor Willeke Dost

DVHN ONTDEKT DAT er een rekening bestaat op Willeke’s naam. Hoeveel er op staat en wie die rekening beheert is lang onduidelijk. Tot DvhN op 18 december, op verzoek van de politie, Reint Ramaker interviewt, teamchef van het noordelijk coldcaseteam. Hij zegt over het geld: ,,Daar is onderzoek naar verricht. Er was geen testament, ook niet van de ouders. Dan gaan alle bezittingen en schulden naar Willeke.’’

De coldcase-poster voor Willeke Dost

De rekening, bij de Rabobank, is in 2008 opgeheven. Door wie kan hij niet zeggen. Ook het bedrag is niet bekend. Meer dan 10.000 euro, minder dan 100.000 euro. Het opheffen kan alleen door een naaste, of een bewindvoerder. Transacties zijn er niet, er wordt wel rente bijgeschreven. De politie komt geen financiële malversaties tegen.

Bewindvoerder blijkt de familie Wopken, oom Theo en tante Klaasje. Vanaf 1982, als Willeke vijf jaar is. Klaasje zegt van niks te weten: ,,Ja ik was bewindvoerder, maar ik weet nergens van. Ik heb alleen haar begrafenisverzekering opgezegd. Ze was al zo lang verdwenen en als je een tijdje niet betaalt keren ze niet meer uit, dus die zijn we gestopt. Theo leefde toen nog. Hij deed de financiën, maar hij is in 2010 overleden aan lymfklierkanker. Na zijn overlijden heb ik heel wat spulletjes vernietigd. Of Theo dit gedaan heeft weet ik dus echt niet.”

De andere tante, Lammie Dost, schrikt er van: ,,Dit is een heel slechte zaak.’’ Ze is woedend dat de rekening leeg blijkt gehaald, schrijft een boze brief naar de officier van justitie en wil dat de zaak tot op de bodem wordt uitgezocht. ,,Dat is het minste dat ik nog voor Willeke kan doen.’’

Willeke met haar vriendje Martijn

HOE LANGER HET DUURT  hoe moeilijker het wordt het mysterie op te lossen. Ook de politie houdt inmiddels rekening met dat ‘er thuis iets gebeurd is’. Ramaker: ,,Dat is in 2010 uitgebreid onderzocht. Ze zijn na negen, tien dagen vrijgelaten, dat zegt al over hoe dun de zaak was.” Over het ontbreken van het sporenonderzoek zegt hij: ,,Tegenwoordig heb je andere protocollen voor vermissingen, maar daar hoort niet bij dat je na één dag, na 24 uur de hele woning op de kop zet. Je moet aanwijzingen hebben dat een strafbaar feit is gepleegd.”

Willeke met haar vriendje Martijn

Die aanwijzingen zijn er niet, al zijn sinds 1992 rond de honderd tips binnengekomen. Over de plek waar ze zou verblijven, van Engeland tot Guatemala, tot de plek waar ze zou liggen. In het water, in de Hoogeveensche Vaart, opgelost in zoutzuur, begraven, in gierkelders... Ramaker: ,,We gooien geen tip aan de kant, maar onderzoeken wel feiten en omstandigheden. Van het merendeel blijft niets over. Het is mooi dat mensen meedenken, maar we zitten natuurlijk te wachten op mensen die zeggen: Ik heb gezien dat of... Ik heb gehoord dat...’’

Als we haar dood vinden is de zaak nog niet opgelost. Dan begint het pas.

Reint Ramaker, teamchef Coldcaseteam

Willeke vinden, het liefst in leven, heeft prioriteit bij de politie. Ramaker: ,,Als we haar dood vinden is de zaak nog niet opgelost. Dan begint het pas. Na 27 jaar is het: welke sporen tref je nog aan op een stoffelijk overschot, op de botten? Dat is weer afhankelijk van hoe ze is begraven is. In plastic, in veengrond. Dan moet je ook nog forensische sporen vinden die je bij een dader brengen. De vraag is of je de doodsoorzaak überhaupt nog kunt vinden. Aan de botten is wellicht te herleiden of en welk geweld er is toegepast. Maar ook dat is afhankelijk van veel factoren. Waar we eigenlijk op moeten hopen is dat iemand gaat praten uit gewetenswroeging.’’

Want er is iemand die iets weet.

Deel dit verhaal:

Wil je op de hoogte blijven van dit project en een mailtje ontvangen wanneer er een nieuwe aflevering beschikbaar is? Meld je dan hier aan voor onze Dossier Willeke-nieuwsbrief. We zullen je niet ongevraagd andere mailtjes sturen.

Dit verhaal is tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten.

Dit is een speciaal PLUS-artikel van DvhN.nl. We experimenteren met deze tijdrovende en dure vorm van journalistiek omdat we belangrijke verhalen willen vertellen. Wil je ons steunen? Overweeg dan een abonnement, bijvoorbeeld deze: 6 weken de digitale krant en alle online PLUS-artikelen voor 2 euro per week . Het verplicht je tot niets en het abonnement stopt automatisch.

Heb jij een tip of informatie over Willeke? Mail dan naar dossierwilleke@dvhn.nl of laat anoniem een berichtje achter via ons meldpunt .

Aan deze serie werkten mee:
Verslaggeving: Gert Meijer en Frank Jeuring
Tekst: Herman Sandman
Video: Frank Jeuring
Ondersteuning: Bart Olmer
Dronebeelden: Matthijs Sorgdrager
Teaservideo en additionele montage: Matthijs Mol
Vormgeving online: Alwin Wubs en Miriam Haije
Projectleider: Annique Oosting

Met dank aan: Ed van Tellingen

Dit is een serie van Dagblad van het Noorden

Nieuws

Meest gelezen

menu