Het meisje dat spoorloos verdween: Extra aflevering - Interview met Wout Mulders

Het bed van Willeke Dost (15) uit Koekange is leeg op 15 januari 1992. Ze is weg en blijft weg. Een verdwijning die 27 jaar later nog steeds niet is opgelost. Een misdrijf ligt voor de hand. Maar er is geen lijk, geen dader. DVHN brengt het mysterie opnieuw onder de aandacht. Want er is iemand die iets weet. Dit is een extra aflevering met het verhaal van pleegbroer Wout Mulders.

In deze aflevering vertelt Wout Mulders, pleegbroer van Willeke en de oudste zoon van de Piet en Herna Mulders, zijn kant van het verhaal. Ook pleegzoon Klaas reageert. Hij neemt het op voor de pleegouders van Willeke. Lees hier zijn verhaal.

Wout: ‘Willeke had het goed bij ons’

Willeke Dost verdwijnt in de nacht van 14 op 15 januari 1992. Spoorloos. Het pleegkind woont sinds vijf jaar bij de familie Mulders in Koekange. Wat er met haar is gebeurd, is na 27 jaar nog altijd een raadsel. Er is geen bewijs, geen dader, geen lichaam, er is helemaal niks. Een van de theorieën is dat op de avond voor de vermissing in het pleeggezin iets moet zijn gebeurd. Het 15-jarige meisje is om het leven gebracht en lichaam en sporen zijn weggewerkt. Oudste zoon van het pleeggezin, Wout Mulders (1969), ergert zich aan die theorie.

,,We zijn zwartgemaakt, beschuldigd door de media, op internetsites en we zijn vogelvrij verklaard. Wanneer sensatiezoekers beslissen om in ons weiland te gaan gravenWout duidt op de amateurspeurders Ab Bruintjes en Jan Huzen die op eigen initiatief verschillende zoekacties hebben ondernomen. Alle pogingen hebben tot nu toe niets opgeleverd. vindt niemand dat vreemd. Ze worden zelfs toegejuicht. Maar Willeke had het goed bij ons. Ze bloeide op, loog veel minder en ontwikkelde zich.

Zijn ouders kunnen zich niet meer verdedigen. Vader Piet overleed in 2006 en moeder Herna is dementerend. Oudste dochter Mieke (1967) en jongste zoon Bart (1971) hebben geen behoefte meer aan contact met de media. Wout verweert zich wel. Hij wil onder meer het beeld nuanceren van het zielige meisje dat het zo slecht had bij de boze stieffamilie.

Ik ben trots op mijn vader en moeder

,,Wat Willeke als klein kind is overkomen is zielig. Echter: zielig is iets anders dan aardig. Wat ik vervelend vind is dat zij een soort Assepoester is geworden. Dat beeld klopt niet. Ze was een beschadigd en moeilijk kind. Mijn ouders vingen haar op omdat bijna niemand anders dat kon. Ze hebben haar goed verzorgd. Willeke had geen hekel aan hen. Wij als kinderen hebben ook een goede opvoeding gehad en ik ben trots op mijn vader en moeder. Het is vervelend dat ze nog steeds zwartgemaakt worden.’’

GEEN GOED VERHAAL

Nieuws

menu